Πολλοί άνθρωποι έχουν ρωτήσει πόσο άσχημα θα γίνουν τα πράγματα. Θα υπάρξει εμφύλιος πόλεμος και αίμα στους δρόμους; Δεν βλέπω επανάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες με την έννοια ότι η μία
πλευρά είναι παντοδύναμη και επιδιώκει να εξαλείψει τον αντίπαλό της. Ο κίνδυνος διάλυσης των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως στον Καναδά και την Ευρώπη, δεν συνεπάγεται άμεσο εμφύλιο πόλεμο. Η ρήξη πιθανότατα θα έρθει πρώτη και θα διαμορφωθεί κατά μήκος των γραμμών της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ έναντι της ΔΕΞΙΑΣ,αναφέρει το armstrongeconomics.comΤα καλά νέα είναι ότι η πτώση της Δύσης είναι αναπόφευκτη, καθώς κανένα πολιτικό κράτος δεν διαρκεί για πάντα. Ωστόσο, αυτή τη φορά είναι διαφορετικά, διότι δεν είναι ο λαός που εξεγείρεται ενάντια στην τυραννία που παράγει το αίμα στους δρόμους όπως στην Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την πρόσοψη των Ρεπουμπλικανικών μορφών διακυβέρνησης παγκοσμίως που έχουν γίνει αδιάφορες για τον λαό, αλλά καταρρέουν οικονομικά από μέσα στα ίδια τους τα θεμέλια.
Αυτή είναι η Κρίση του Κρατικού Χρέους. Η πτώση της Δύσης μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή, όπως και η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Όπως έχω πει πολλές φορές, η Ρωσία κατέρρευσε μόνη της επειδή ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ δεν ήταν οικονομικά βιώσιμος. Εδώ στη Δύση, τα ανερχόμενα «προοδευτικά» κινήματα υπονομεύουν επίσης την οικονομία. Όπως και η ΕΣΣΔ, είναι οικονομικά αναποτελεσματικά.
Μια κατάρρευση των Ηνωμένων Πολιτειών τύπου ΕΣΣΔ, μια ξαφνική, διαπραγματευμένη διάλυση ολόκληρης της ομοσπονδιακής ένωσης σε ξεχωριστά διάδοχα κράτη, χωρίς εμφύλιο πόλεμο, είναι εξαιρετικά απίθανη χωρίς μια κυρίαρχη χρεοκοπία. Το κλειδί είναι η ικανότητα της κυβέρνησης να συγκεντρώσει δυνάμεις εναντίον του λαού. Αυτό απαιτεί τη δημοσιονομική ικανότητα που καθίσταται ανύπαρκτη εν μέσω μιας χρεοκοπίας κυρίαρχου χρέους. Επομένως, μια μη βίαιη κατάρρευση δεν είναι θεωρητικά αδύνατη. Οι ιστορικές συνθήκες που επέτρεψαν στη Σοβιετική Ένωση να διαλυθεί ειρηνικά απουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό στο αμερικανικό πλαίσιο, και οι περισσότερες ακαδημαϊκές αξιολογήσεις δείχνουν είτε προς τη συνεχιζόμενη θεσμική αποσύνθεση είτε προς μια βίαιη ρήξη παρά προς ένα καθαρό «βελούδινο διαζύγιο».
Αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη είναι το φαινόμενο ΜΕΤΙΔΩΣΗΣ . Όπως έχω πει πολλές φορές, η επικρατούσα άποψη είναι ότι οι ελληνικές πολιτικές ιδέες, συμπεριλαμβανομένης της δημοκρατικής θεωρίας, επηρέασαν τη Ρώμη και όχι το αντίστροφο. Η ρωμαϊκή πολιτική θεωρία και πρακτική αναπτύχθηκαν αργότερα και σε διάλογο με την ελληνική σκέψη. Ο Κικέρων, ο μεγάλος πολιτικός θεωρητικός της Ρώμης, βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην ελληνική φιλοσοφία και τα πολιτικά μοντέλα.
Οι ιδανικές πόλεις του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη βασίστηκαν σε ένα μείγμα αθηναϊκής δημοκρατίας και ρωμαϊκού συντάγματος, δείχνοντας ότι οι Έλληνες στοχαστές γνώριζαν και ανέλυαν τη Ρώμη, αλλά οι θεμελιώδεις δημοκρατικές ιδέες ήταν ελληνικές.
Τα γεγονότα ήταν σχεδόν ταυτόχρονα, ένα φαινόμενο ΜΕΤΙΔΩΣΗΣ , αλλά η Ρωμαϊκή Δημοκρατία ήταν μια αριστοκρατική δημοκρατία, όχι μια δημοκρατία με την αθηναϊκή έννοια. Οι πατρικιακές οικογένειες και η Γερουσία την κυριαρχούσαν, με περιορισμένη μόνο λαϊκή συμμετοχή μέσω συνελεύσεων. Δυστυχώς, οι Ιδρυτές Πατέρες υιοθέτησαν το ρωμαϊκό μοντέλο, περιορίζοντας τον ρόλο του λαού.
Πολλές άλλες ελληνικές πόλεις-κράτη υιοθέτησαν τη δημοκρατία μετά την Αθήνα, αν και είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η αθηναϊκή δημοκρατία δεν ήταν η μόνη πηγή της ιδέας και η « ΜΟΛΥΣΙΑ » ήταν περισσότερο ένα πολιτικό κύμα παρά μια απλή εξαγωγή. Η ακαδημαϊκή έρευνα έχει εντοπίσει πολυάριθμες πόλεις-κράτη (πόλεις) που βίωσαν δημοκρατική διακυβέρνηση κατά την Κλασική περίοδο (περίπου 480–323 π.Χ.).
Βλέπουμε το ίδιο κύμα πολιτικής αλλαγής να σαρώνει την Ευρώπη με τη Γαλλική Επανάσταση να ακολουθεί την Αμερικανική Επανάσταση. Προχωράμε γρήγορα στην πλατεία Τιενανμέν και το Τείχος του Βερολίνου πέφτει μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ο υπολογιστής μας έχει εντοπίσει αυτά τα κύματα πολιτικής αλλαγής που σαρώνουν τον κόσμο. Δεν χρειάζεται καν να ξεκινήσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Βλέπετε ένα αυξανόμενο αυτονομιστικό κίνημα στον Καναδά, ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ίδιο θα συμβεί και στην Ευρώπη.
Αυτή η ιδέα της διαρκούς επίθεσης στους πλούσιους υπήρξε η σκοτεινή πλευρά της ανθρωπότητας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η αρχαία Σπάρτη ήταν ένα κομμουνιστικό κράτος που δεν εξέδιδε ποτέ νομίσματα, αρνούμενο τον πλούτο στους πολίτες της. Ακόμα και οι κοινωνίες που είχαν προοδεύσει απαιτούσαν (1) μια ανισότητα πλούτου που γινόταν η πλεονάζουσα δεξαμενή για επενδύσεις σε νεοσύστατες επιχειρήσεις και (2) μια χρηματοπιστωτική αγορά για την παροχή ρευστότητας. Κάθε κοινωνία που παρείχε αυτό από την αρχαιότητα ανήλθε στην κορυφή. Όσες δεν το έκαναν παρέμειναν ως πόλεις-κράτη του τρίτου κόσμου.
Ολόκληρη η Μαρξιστική Ατζέντα προσπάθησε απεγνωσμένα να εξαλείψει τον οικονομικό κύκλο αλλοιώνοντας την ανθρώπινη φύση. Αυτό δημιούργησε οικονομική μη βιωσιμότητα, μια θεμελιώδη αιτία της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης εκ των έσω. Το σύστημα υπέφερε από βαθιά, μακροπρόθεσμα διαρθρωτικά ελαττώματα που το κατέστησαν ανίκανο να προσαρμοστεί, και συγκεκριμένες πολιτικές αποτυχίες στη δεκαετία του 1980 επιτάχυναν την παρακμή του. Ακόμα και ο Τραμπ, στην προσπάθειά του να κάνει την Αμερική ξανά μεγάλη, δεν κατανοεί μια πολύ βασική αιτία για την απώλεια της μεταποίησης.
Ο Πρόεδρος Γκρόβερ Κλίβελαντ ήταν ο μόνος που καταλάβαινε την κατεύθυνση που έδινε σε κίνηση το αυξανόμενο προοδευτικό κίνημα στα τέλη της δεκαετίας του 1890. Η μη εύρωστη χρηματοδότηση μπορεί να αναγκάσει το κεφάλαιο να φύγει. Ως αποτέλεσμα, ποιος μένει να πληρώσει τους φόρους: η εργατική τάξη, η οποία δεν μπορεί να μεταφέρει το εργατικό δυναμικό της στο εξωτερικό χωρίς να μεταναστεύσει;
Έχω αντιμετωπίσει κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο στα 50 μου χρόνια. Είναι όλες ίδιες, ανεξάρτητα από το πώς αυτοαποκαλούνται. Δεν υπάρχουν ποτέ καθρέφτες στην κυβέρνηση. Εμείς είμαστε πάντα το πρόβλημα. Αν όλοι πληρώναμε απλώς τους φόρους, νομίζουν ότι δεν πληρώνουμε. Κατά κάποιο τρόπο, το σύστημά τους θα λειτουργούσε. Δεν βλέπουν ποτέ ότι είναι το όργανο της δικής τους παρακμής. Δεν είναι ΑΝ αλλά ΠΟΤΕ. Καμία κυβέρνηση δεν έχει διαρκέσει ποτέ για πάντα.
Η Ινδία ήταν η πηγή πολυτελών προϊόντων και μπαχαρικών, μαζί με βαφές και μεταξωτά, τα οποία προμηθεύονταν από την Κίνα και πουλούσαν στους Έλληνες και στη συνέχεια στους Ρωμαίους. Γι' αυτό ο Μέγας Αλέξανδρος επιχείρησε να εισβάλει και να κατακτήσει την Ινδία, και τα στρατεύματά του στασίασαν, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει την περιπέτεια. Η Ινδία παρήγαγε χρυσές απομιμήσεις ρωμαϊκών νομισμάτων, αποδεικνύοντας ότι η αξία τους ήταν μεγαλύτερη από την περιεκτικότητα σε χρυσό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χριστόφορος Κολόμβος απέπλευσε, υποθέτοντας ότι θα μπορούσε να βρει μια συντομότερη διαδρομή προς την Ινδία. Όταν συνάντησε μια ήπειρο στο δρόμο του, αποκάλεσε τον λαό «Ινδιάνους».
Η Ισπανία έγινε η οικονομική πρωτεύουσα του κόσμου μετά την εκμετάλλευση του χρυσού και του ασημιού στον Νέο Κόσμο. Ξόδεψαν περισσότερα από όσα είχαν ξοδέψει σε ατελείωτους πολέμους, όπως έχουμε κάνει εμείς, και η Ισπανία κήρυξε αθέτηση πληρωμών για το εθνικό της χρέος πολλές φορές. 1557, 1575, 1596, 1607, 1627, 1647. Ακόμα και στη σύγχρονη εποχή: 1809, 1820, 1831, 1834, 1851, 1867, 1872, 1882, 1936-1939. Ακόμη και η Αγγλία και η Γαλλία κήρυξαν αθέτηση (βλ. Πανικούς του 13ου και 14ου αιώνα). Το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο μετανάστευσε από την Ισπανία στην Ολλανδία και στη συνέχεια στη Βρετανία. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακινήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κυβερνήσεις ΔΕΝ παραμένουν ΠΟΤΕ στην κορυφή επ' αόριστον.
Η μακροπρόθεσμη διαρθρωτική παρακμή
Η σοβιετική οικονομία διοίκησης είχε σχεδιαστεί για ταχεία εκβιομηχάνιση και στρατιωτική παραγωγή, αλλά ήταν θεμελιωδώς ακατάλληλη για μια σύγχρονη, καταναλωτική οικονομία. Η όλη ιδέα της ισότητας εξάλειψε τον πιο κρίσιμο παράγοντα που αύξησε την παραγωγικότητα και το βιοτικό επίπεδο - την ανθρώπινη περιέργεια. Καταστέλλοντας τον πλούτο και απογυμνώνοντάς τον από την ιδιωτική ιδιοκτησία, κατέστρεψαν τα ίδια τα κίνητρα και την καινοτομία που ούτε η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να αντικαταστήσει, διότι τους λείπει η περιέργεια.
Χωρίς ανταγωνισμό στην αγορά ή κίνητρα κέρδους, οι επιχειρήσεις δεν είχαν κίνητρο να βελτιώσουν την αποδοτικότητά τους , να μειώσουν το κόστος ή να καινοτομήσουν. Το σύστημα ήταν άκαμπτο, ανελαστικό και ανίκανο να ανταποκριθεί στις μεταβαλλόμενες απαιτήσεις του πληθυσμού του ή στην τεχνολογική επανάσταση που συνέβαινε στη Δύση. Αυτό συνέβαινε επειδή ένας γραφειοκράτης έπαιρνε τις αποφάσεις.
Έπειτα, υπήρξε η κακή κατανομή των πόρων. Το κράτος κατεύθυνε όλες τις επενδύσεις. Αυτό οδήγησε σε ένα τεράστιο, αναποτελεσματικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα που κατανάλωνε τεράστιους πόρους, ενώ ο πολιτικός τομέας, που παρήγαγε τρόφιμα, ρούχα και καταναλωτικά αγαθά, ήταν παραμελημένος και τεχνολογικά καθυστερημένος.
Η περίφημη επίδειξη της σύγχρονης αμερικανικής κουζίνας το 1959 έδειξε ότι όταν ακολουθούσες τον Μαρξ και έβλεπες την ανισότητα στον πλούτο ως κακό, το αποτέλεσμα δεν ήταν απλώς οικονομική στασιμότητα, αλλά επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου. Παρά το γεγονός ότι ήταν υπερδύναμη, η Σοβιετική Ένωση είδε την κατάταξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να μειώνεται από την 35η στην 47η στον κόσμο τα τελευταία 30 χρόνια της ύπαρξής της. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, είχε γίνει καθαρός εισαγωγέας τροφίμων, μια παταγώδης αποτυχία για μια χώρα με τεράστιο γεωργικό δυναμικό.
Μέχρι τη δεκαετία του 1980, όλα πήγαν από το κακό στο χειρότερο. Οι υποκείμενες αδυναμίες μετατράπηκαν σε οξεία κρίση τη δεκαετία του 1980 λόγω διαφόρων παραγόντων που ξεκίνησαν με το σοκ των τιμών του πετρελαίου της δεκαετίας του '70. Η σοβιετική οικονομία εξαρτήθηκε επικίνδυνα από τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Όταν οι παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου κατέρρευσαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980, αυτή η ζωτική πηγή σκληρού νομίσματος και εσόδων του προϋπολογισμού στέρεψε, εκθέτοντας το υποκείμενο οικονομικό θεμέλιο που είχε χτιστεί πάνω στα μαρξιστικά όνειρα της ισότητας για την αντιμετώπιση του οικονομικού κύκλου, ο οποίος αποδείχθηκε οικονομική κατάρρευση. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει αυτή την κρίση σήμερα, με την οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας να καταρρέει στο 0,8%.
Οι προσπάθειες του Γκορμπατσόφ να μεταρρυθμίσει την οικονομία ήταν ημίμετρα που επιδείνωσαν τα πράγματα - η Περεστρόικα. Ο νόμος του 1987 για τις κρατικές επιχειρήσεις έδωσε στα εργοστάσια μεγαλύτερη αυτονομία ως προς τους μισθούς και τις επενδύσεις, αλλά δεν εισήγαγε τιμολόγηση της αγοράς ή αυστηρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς. Αυτό οδήγησε σε μια σπείρα αυξήσεων μισθών χωρίς αντίστοιχες αυξήσεις στα αγαθά, δημιουργώντας τεράστιες ελλείψεις και ανεξέλεγκτο πληθωρισμό.
Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της κυβέρνησης εκτοξεύτηκε σε περίπου 10-11% του ΑΕΠ μέχρι το 1988-1989. Τα δημοσιονομικά και νομισματικά συστήματα κατέρρεαν. Επειδή δεν υπήρχαν ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες ή αγορές ομολόγων, η κυβέρνηση χρηματοδοτούσε αυτό το έλλειμμα τυπώνοντας χρήμα. Αυτό δημιούργησε ένα «υπερβάλλον ρούβλι», το οποίο μετατράπηκε σε ένα τεράστιο ποσό μετρητών που κυνηγούσε πολύ λίγα αγαθά. Αυτό οδήγησε σε συσσώρευση, ιδίως τροφίμων, σε άδεια ράφια και στην τελική κατάρρευση της καταναλωτικής αγοράς. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης τέθηκε σε κίνηση οικονομικά. Ο εθνικισμός ανέβηκε επίσης, όπως στην Ουκρανία, την πρώτη που κήρυξε την ανεξαρτησία της. Η κεντρική κυβέρνηση δεν νοιαζόταν πλέον για τον λαό. Επικεντρώθηκε στη διατήρηση της εξουσίας. Αυτό διέβρωσε την πολιτική της νομιμότητα. Η προσπάθεια της Δύσης, με τον Μάξγουελ να χρηματοδοτεί το αποτυχημένο πραξικόπημα του Αυγούστου 1991, ήταν επίσης ένας κρίσιμος παράγοντας.
Ωστόσο, η οικονομία ήταν η κύρια διαρθρωτική πίεση, και τώρα υποφέρουμε στη Δύση για τους ίδιους λόγους, ειδικά στην Ευρώπη. Ένα σύστημα που αγνοούσε τον λαό και δεν μπορούσε να θρέψει τον δικό του λαό, να καινοτομήσει ή να διαχειριστεί τα οικονομικά του δεν ήταν βιώσιμο μακροπρόθεσμα. Τα συγκεκριμένα λάθη της εποχής Γκορμπατσόφ μετέτρεψαν μια αργή, δεκαετιών παρακμή σε μια τελική κρίση, καθιστώντας την κατάρρευση εκ των έσω σχεδόν αναπόφευκτη μέχρι το 1991.
Η μετανάστευση που έλαβε χώρα στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τον Καναδά παρουσιάζει σοβαρό κίνδυνο. Η Κρίση Χρέους των Κυρίαρχων Κρατών της περιόδου 1839-1844 ήταν ένα σοβαρό οικονομικό γεγονός που κατέστρεψε την πιστοληπτική ικανότητα ΟΛΩΝ των πολιτειών και της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης. Οι Ταραχές των Εθνικιστών της Φιλαδέλφειας ήταν μια σειρά ταραχών που έλαβαν χώρα μεταξύ 6 και 8 Μαΐου, ακολουθούμενες ξανά από ταραχές στις 6 και 7 Ιουλίου 1844. Αυτές οι ταραχές έλαβαν χώρα στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια και στις γειτονικές περιοχές του Κένσινγκτον και του Σάουθγουορκ. Ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής ύφεσης που μετατράπηκε σε ταραχές κατά του νέου κύματος μεταναστών, που εκδηλώθηκε με αντικαθολικά αισθήματα στον αυξανόμενο πληθυσμό των Ιρλανδών Καθολικών. Οι μετανάστες θεωρούνταν ότι καταλάμβαναν τοπικές θέσεις εργασίας, δημιουργώντας αυξανόμενη ανεργία κατά τη διάρκεια των χρεοκοπιών των πολιτειών, όχι της ομοσπονδιακής. Αυτό μετατράπηκε σε μάχες με πυροβολισμούς στους δρόμους της Φιλαδέλφειας. Αυτό έγινε ο κίνδυνος για την Ευρώπη το 2027/2028.
Έχω προειδοποιήσει ότι η μετανάστευση ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι που ξεχείλισε το ποτήρι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ουάλης (364-378 μ.Χ.) επέτρεψε στους Γότθους να εισέλθουν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υποθέτοντας ότι θα υπερασπίζονταν τη Ρώμη από τους προελαύνοντες Ούννους. Εκπαίδευσε τους Γότθους σε ρωμαϊκές στρατιωτικές τακτικές και, επειδή προέρχονταν από μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα, ως Ευρωπαίοι μετανάστες, ΔΕΝ αφομοιώθηκαν στη ρωμαϊκή κοινωνία. Οι Γότθοι στη συνέχεια στράφηκαν εναντίον των Ρωμαίων σε αντίποινα, καθώς αποτελούσαν ξεχωριστή τάξη. Ο Ουάλης πέθανε στις 9 Αυγούστου 378 μ.Χ., σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές καταστροφές που υπέστησαν ποτέ οι ρωμαϊκές λεγεώνες, όπου ηττήθηκαν από τους ίδιους τους μετανάστες που επέτρεψαν την είσοδο στη Μάχη της Αδριανούπολης . Το σώμα του Ουάλη δεν βρέθηκε ποτέ και η εξαφάνιση του σώματος ενός αυτοκράτορα ήταν ένα βαθύ σοκ για την αυτοκρατορία, αφήνοντας την τελική του μοίρα ένα μυστήριο. Αυτός είναι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Μπορεί να υποθέτουν ότι μπορούν να στρατολογήσουν αυτούς τους μουσουλμάνους εισαγόμενους, αλλά δεν έχουν καμία πίστη στην Ευρώπη, όπως συνέβη με τους Γότθους. Η Ευρώπη κινδυνεύει από βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ πολιτισμών.
Η παραδοσιακή ημερομηνία είναι το 476 μ.Χ. για το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν ο Γερμανός αρχηγός Οδόακρος εκθρόνισε τον Ρωμύλο Αυγουστύλο, τον τελευταίο Δυτικό Ρωμαίο αυτοκράτορα. Αλλά αυτό είναι παραπλανητικό - δεν ήταν ξαφνικό. Ήταν το τέλος μιας μακράς αποσύνθεσης. Μεταξύ 235 και 285 μ.Χ., η Ρώμη είχε πάνω από 20 αυτοκράτορες σε 50 χρόνια, οι περισσότεροι δολοφονημένοι ή σκοτωμένοι σε εμφύλιο πόλεμο. Συγκέντρωσα τα νομίσματα της Ρώμης για να προσδιορίσω πώς πεθαίνουν στην πραγματικότητα οι αυτοκρατορίες. Όλοι γνωρίζαμε ότι η Ρώμη έπεσε, αλλά κανένας ιστορικός δεν το εξέτασε ποτέ από οικονομική άποψη. Ήταν σαν ένα 747 που ερχόταν για μια σταδιακή απόβαση ή σαν ένα βίαιο, ξαφνικό σοκ; Το τελευταίο ήταν η απάντηση. Η τελική πτώση της Δύσης θα είναι γρήγορη και 8 χρόνια είναι αρκετά.
Η ειρηνική διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας το 1993, η οποία συχνά αναφέρεται ως μοντέλο για μη βίαιη διάλυση κρατών, απαιτούσε δύο ξεχωριστά, περιφερειακά συγκεντρωμένα έθνη (Τσέχους και Σλοβάκους) με σαφή εσωτερικά σύνορα και αμοιβαία προθυμία για διαχωρισμό. Οι πολιτικές ελίτ και των δύο πλευρών διαπραγματεύτηκαν τους όρους του διαχωρισμού.
Δείχνουμε ότι μια ΜΟΛΥΣΗ θα σαρώσει τον κόσμο. Αυτό δεν θα είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Αυτά είναι τα ΚΑΛΑ ΝΕΑ . Επειδή πρόκειται για ΜΟΛΥΣΗ , η βία θα πρέπει να είναι τουλάχιστον εγχώρια. Η Πτώχευση του Κυρίαρχου Κράτους θα υπονομεύσει την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στο πολιτικό κράτος, καθιστώντας πιο δύσκολο για την κυβέρνηση να αναπτύξει τους στρατούς της εναντίον του λαού, όπως είδαμε με τον Γέλτσιν να στέκεται πάνω στα τανκς. Τα στρατεύματα δεν ήταν έτοιμα να επιστρέψουν στον κομμουνισμό και το πραξικόπημα απέτυχε.
Ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος ήταν για μια θρησκευτική διαμάχη που αφορούσε τη δουλεία. ΔΕΝ ήταν μια οικονομική κρίση που προκάλεσε την κατάρρευση της κυβέρνησης. Αυτό μοιάζει περισσότερο με αυτό που βλέπουμε στη σύγκρουση Ιράν εναντίον Ισραήλ. Το μειονέκτημα θα είναι για όσους κατέχουν κρατικό χρέος. Ακόμα και στις ΗΠΑ μετά το 1931, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και ακόμη και ο Καναδάς αθέτησαν το δημόσιο χρέος τους, η κρίση εξωτερικού χρέους είχε ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση των ΗΠΑ να δημιουργήσει το Συμβούλιο Προστασίας Ξένων Ομολόγων (FBPC) το 1933 για να προστατεύσει τους Αμερικανούς κατόχους ξένων ομολόγων που είχαν αθετήσει τις υποχρεώσεις τους και να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί την αποπληρωμή με ξένες κυβερνήσεις.
Αυτή τη φορά, εξετάζουμε μια παγκόσμια κρίση δημόσιου χρέους, επειδή όλοι δανείζονται χωρίς πρόθεση να αποπληρώσουν τίποτα και υποθέτουν ότι αυτό θα διαρκέσει για πάντα. Αυτός είναι ο κίνδυνος. Όχι τα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία.
Όπως έγραψε ο Έντουαρντ Γκίμπον τον επιτάφιο τίτλο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας:
«Η αρχέγονη κατάστασή της, όπως θα μπορούσε να φανεί σε μια μακρινή εποχή, όταν ο Εύανδρος φιλοξένησε τον ξένο της Τροίας, έχει σκιαγραφηθεί από τη φαντασία του Βιργιλίου. Αυτός ο βράχος της Ταρπήας ήταν τότε μια άγρια και μοναχική συστάδα. Την εποχή του ποιητή, στέφθηκε με τις χρυσές στέγες ενός ναού, ο ναός ανατράπηκε, ο χρυσός λεηλατήθηκε, ο τροχός της Τύχης ολοκλήρωσε την επανάσταση του και η ιερή γη παραμορφώθηκε ξανά με αγκάθια και βάτα. Ο λόφος του Καπιτωλίου, στον οποίο καθόμαστε, ήταν παλαιότερα η κεφαλή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το φρούριο της γης, ο τρόμος των βασιλιάδων. Αυτό απεικονίζεται από τα βήματα τόσων πολλών θριάμβων, εμπλουτισμένο με τα λάφυρα και τους φόρους υποτέλειας τόσων πολλών εθνών. Αυτό το θέαμα του κόσμου, πώς έπεσε! Πόσο άλλαξε! Πόσο παραμορφώθηκε! Το μονοπάτι της νίκης εξαφανίστηκε από κλήματα και τα έδρανα των γερουσιαστών κρύβονται από έναν σωρό κοπριάς. Ρίξτε τα μάτια σας στον Παλατίνο λόφο και αναζητήστε ανάμεσα στα άμορφα και τεράστια θραύσματα το μαρμάρινο θέατρο, τους οβελίσκους, τα κολοσσιαία αγάλματα, Οι στοές του παλατιού του Νέρωνα: αν παρατηρήσετε τους άλλους λόφους της πόλης, ο κενός χώρος διακόπτεται μόνο από ερείπια και κήπους. Το φόρουμ του ρωμαϊκού λαού, όπου συγκεντρώνονταν για να θεσπίσουν τους νόμους τους και να εκλέξουν τους δικαστές τους, είναι τώρα περιφραγμένο για την καλλιέργεια βοτάνων ή ανοιχτό για την υποδοχή χοίρων και βουβαλιών. Τα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια που ιδρύθηκαν για την αιωνιότητα βρίσκονται πεσμένα, γυμνά και σπασμένα, σαν τα άκρα ενός ισχυρού γίγαντα, και τα ερείπια είναι πιο ορατά από τα εκπληκτικά λείψανα που έχουν επιβιώσει από τις πληγές του χρόνου και της τύχης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου