ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Των John και Nisha Whitehead«Η λέξη «ασφάλεια» είναι μια ευρεία, ασαφής γενικότητα της οποίας το περίγραμμα δεν πρέπει να επικαλείται για να καταργήσει τον θεμελιώδη νόμο που ενσωματώνεται στην Πρώτη Τροπολογία». —Δικαστής Hugo Black, New York Times Co. κατά Ηνωμένων Πολιτειών (1971)
Η «εθνική ασφάλεια» έχει γίνει η άδεια της κυβέρνησης για όλες τις χρήσεις να συμπεριφέρεται άσχημα.
Έχουν γίνει οι μαγικές λέξεις που μπορούν να εξαφανίσουν τους συνταγματικούς περιορισμούς - ειδικά όταν τα δικαστήρια αναβάλλουν τους ισχυρισμούς της εθνικής ασφάλειας.
Τα δικαστήρια ήταν ιστορικά απρόθυμα να αμφισβητήσουν την εκτελεστική εξουσία όταν κυβερνητικοί αξιωματούχοι επικαλούνται στρατιωτική αναγκαιότητα, απόρρητες πληροφορίες, εξωτερικές υποθέσεις ή εθνική ασφάλεια.
Δεδομένης της μακροχρόνιας απροθυμίας του δικαστικού σώματος να αμφισβητήσει τις αρπαγές της προεδρικής εξουσίας που αφορούν την εθνική ασφάλεια, το κράτος εθνικής ασφάλειας έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει αυτόν τον σεβασμό για να επεκτείνει τόσο τη δική του εμβέλεια όσο και την εξουσία της προεδρίας.
Ονομάστε κάτι θέμα εθνικής ασφάλειας και οι συνήθεις κανόνες αρχίζουν να εξαφανίζονται: Τα δικαστήρια αναβάλλουν. Το Κογκρέσο υποχωρεί. Η μυστικότητα διευρύνεται. Η εκτελεστική εξουσία αυξάνεται.
Η «εθνική ασφάλεια» έχει χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για παρακολούθηση, μυστικά δικαστήρια, ταξινόμηση, κατασκοπεία χωρίς ένταλμα, στρατιωτική επέμβαση, λίστες παρακολούθησης, κράτηση, συνοριακές έρευνες, αξιώσεις λογοκρισίας και απόκρυψη κυβερνητικών παραπτωμάτων.
Αυτό το παιχνίδι δεν είναι καινούργιο.
Ο Νίξον το έπαιξε. Ο Μπους το έπαιξε. Ο Ομπάμα το έπαιξε. Ο Μπάιντεν το έπαιξε.
Ο Τραμπ μπορεί να μην έχει εφεύρει την αποφυγή της εθνικής ασφάλειας, αλλά την έχει φτάσει σε όλο και πιο παράλογα άκρα.
Σύμφωνα με τον Τραμπ 2.0, σχεδόν τα πάντα χαρακτηρίζονται ως θέμα εθνικής ασφάλειας, προκειμένου ο πρόεδρος να παρακάμψει όσα μέρη του Συντάγματος θεωρεί άβολα.
Κάποια στιγμή, η κυβέρνηση επικαλέστηκε ακόμη και την εθνική ασφάλεια για να δικαιολογήσει τους προτεινόμενους δασμούς σε τρομπέτες, τρομπόνια και τούμπες, επειδή τα όργανα εξαρτώνται από ξένα κράματα χαλκού.
Αυτό θα ήταν σχεδόν γελοίο αν οι συνέπειες δεν ήταν τόσο σοβαρές.
Ο Τραμπ θέλει μεγαλύτερο έλεγχο στην οικονομία των ΗΠΑ; Κήρυξη εθνικής έκτακτης ανάγκης και κατάληψη της εξουσίας επιβολής δασμών στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.
Ο Τραμπ είναι δυσαρεστημένος για τις σχέσεις με τον Καναδά; Κηρύξτε απειλή για την εθνική ασφάλεια και διεκδικήστε την εκτελεστική εξουσία να επιβάλλει δασμούς χωρίς να περάσει από το Κογκρέσο.
Ο Τραμπ θέλει να χτίσει μια πολυτελή αίθουσα χορού; Βάλτε ένα καταφύγιο κάτω από αυτό και ένα droneport από πάνω και ονομάστε το εθνική ασφάλεια.
Ο Τραμπ θέλει να στήσει μια τεράστια τελετουργική αψίδα; Μετατρέψτε το σε στρατιωτική εγκατάσταση, με drones, ελεύθερους σκοπευτές και πυρομαχικά, και αποδώστε το στην εθνική ασφάλεια.
Στον Τραμπ δεν αρέσει η δυσμενής κάλυψη από τον Τύπο; Απαγορεύστε τους δημοσιογράφους από τον Λευκό Οίκο και χαρακτηρίστε τον Τύπο ως απειλή για την εθνική ασφάλεια.
Αυτό δεν είναι απλώς άλλη μια εκτροπή του Τραμπ.
Είναι το λογικό αποκορύφωμα δεκαετιών που αφιερώθηκαν επιτρέποντας στους προέδρους και των δύο κομμάτων να επικαλούνται την εθνική ασφάλεια όποτε θέλουν περισσότερη εξουσία, περισσότερη μυστικότητα και λιγότερη λογοδοσία.
Ο Τραμπ δείχνει πόση ζημιά μπορεί να γίνει όταν ένας πρόεδρος αποφασίσει ότι σχεδόν οτιδήποτε θέλει μπορεί να αναδιατυπωθεί ως απαραίτητο για την εθνική ασφάλεια.
Σκεφτείτε πόσο μακριά έχουμε ήδη διανύσει υπό την κυβέρνηση Τραμπ.
Οι δασμοί στους συμμάχους έχουν δικαιολογηθεί ως εθνική ασφάλεια. Η προσάρτηση της Γροιλανδίας έχει χαρακτηριστεί ως ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια. Τα υπεράκτια αιολικά έργα έχουν σταματήσει για λόγους εθνικής ασφάλειας.
Τα εργοστάσια άνθρακα συνέχισαν να λειτουργούν περισσότερο στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.
Οι υποδομές τεχνητών πληροφοριών και τα τεράστια κέντρα δεδομένων έχουν αναβαθμιστεί σε θέματα εθνικής ασφάλειας.
Ακόμη και η προστασία των ομοσπονδιακών συλλογικών διαπραγματεύσεων των εργαζομένων έχει αφαιρεθεί αφού οι υπηρεσίες ταξινομήθηκαν ως υπηρεσίες που εκτελούν εργασίες εθνικής ασφάλειας.
Και η λίστα συνεχίζει να μεγαλώνει.
Η εθνική ασφάλεια έχει γίνει η ασφαλής στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ για να αψηφήσει το Σύνταγμα.
Όπως γράφει η Sophie Hurwitz για το Mother Jones, «Ο Τραμπ χρησιμοποιεί υπηρεσίες και εξουσίες έκτακτης ανάγκης που ξεπήδησαν στον απόηχο των επιθέσεων του 2001 -και δεν έχουν ποτέ καταργηθεί ή καταργηθεί- για να απειλήσει τους εγχώριους αντιφρονούντες και οποιονδήποτε άλλο θεωρεί εχθρό, υποστηρίζοντας ότι όσοι αντιτίθενται στις πολιτικές του αποτελούν απειλή για την Αμερική».
Λίγο μετά την επιστροφή του στην εξουσία, ο Τραμπ επικαλέστηκε έκτακτες εξουσίες για να επιβάλει δασμούς στον Καναδά, το Μεξικό και την Κίνα, δηλώνοντας ότι η διακίνηση ναρκωτικών και η παράνομη μετανάστευση αποτελούν «ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή» για την εθνική ασφάλεια, την εξωτερική πολιτική και την οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μετά ήρθε η αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου.
Αυτό που ξεκίνησε ως πρόταση για έναν πλούσιο χώρο για την ψυχαγωγία αξιωματούχων έγινε τελικά, εν μέσω νομικών προκλήσεων σχετικά με την προεδρική εξουσία να προχωρήσει χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, μια «απεγνωσμένα αναγκαία δομή Εθνικής Ασφάλειας» που περιέχει σκληρές κατασκευές, καταφύγια βομβών, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, άμυνες drone, θέσεις ελεύθερων σκοπευτών και άλλα προστατευτικά χαρακτηριστικά.
Τώρα η προτεινόμενη αψίδα θριάμβου 250 ποδιών του Τραμπ στην Ουάσιγκτον -ένα μνημειώδες έργο που σχεδιάστηκε σε σχέση με την 250η επέτειο της Αμερικής- αναδιατυπώνεται επίσης ως αναγκαιότητα εθνικής ασφάλειας. Σύμφωνα με τον Τραμπ, η αψίδα θα λειτουργήσει ως «στρατιωτικό συγκρότημα κορυφαίας ποιότητας» ικανό να φιλοξενήσει μεγάλο αριθμό drones, ελεύθερων σκοπευτών και πυρομαχικών.
Και τώρα η λογική στρέφεται εναντίον του Τύπου.
Αφού απέκλεισε το CNN, το MS NOW και το Politico από τον Λευκό Οίκο για την κάλυψη που χαρακτήρισε «ψεύτικες ειδήσεις», ο Τραμπ επιμένει ότι αυτό που αποκαλεί «ψεύτικες ειδήσεις» είναι «απειλή για την εθνική μας ασφάλεια και πρέπει να σταματήσει, ΤΩΡΑ!».
Η κίνηση ώθησε το CNN, το MS NOW και το Politico να κάνουν μήνυση, ενώ τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα -συμπεριλαμβανομένου του Fox News- ανέστειλαν τη συμμετοχή τους σε συγκεντρωτική προεδρική κάλυψη σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Η διαμάχη για τον Τύπο μπορεί να επιλυθεί αρκετά γρήγορα.
Τα δικαστήρια, ιστορικά διατεθειμένα να αναβάλλουν την κυβέρνηση όταν γίνεται επίκληση αξιώσεων εθνικής ασφάλειας, έχουν δείξει μια αχτίδα σθένους στην αμφισβήτηση των πιο εκτεταμένων ισχυρισμών του Τραμπ για την εθνική ασφάλεια.
Τον Φεβρουάριο του 2026, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε με 6-3 κατά της επιβολής παγκόσμιων, αμοιβαίων δασμών από τον Τραμπ βάσει νόμου περί εξουσιών έκτακτης ανάγκης.
Τον Αύγουστο του 2026, το Εφετείο των ΗΠΑ για το DC Circuit απέρριψε τις δικαιολογίες εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ για την κατεδάφιση της Ανατολικής Πτέρυγας του Λευκού Οίκου και την αντικατάστασή της με αίθουσα χορού.
«Ενώ αυτό το δικαστήριο δίνει μεγάλη βαρύτητα και σεβασμό στις επικλήσεις της εθνικής ασφάλειας και της ασφάλειας του Προέδρου, τέτοια επιχειρήματα δεν είναι μια αυτόματη κάρτα εξόδου από το νόμο», έγραψε η δικαστής Patricia Millett για την πλειοψηφία.
Αυτή η απόφαση ανατράπηκε αργότερα από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Δυστυχώς, αυτό δεν εμπόδισε τον Τραμπ να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τις ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια για να παρακάμψει τον νόμο σχεδόν σε κάθε βήμα. Όπως εξηγεί ο δημοσιογράφος του Axios, Avery Lotz, η εθνική ασφάλεια έχει γίνει «η εκτελεστική βαριοπούλα του Τραμπ».
Πείτε τις μαγικές λέξεις και μια συνηθισμένη πολιτική διαμάχη γίνεται εθνική έκτακτη ανάγκη. Ένα νομικό εμπόδιο γίνεται απειλή για το έθνος. Ένας συνταγματικός περιορισμός γίνεται πολυτέλεια που ο πρόεδρος ισχυρίζεται ότι η χώρα δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά.
Για δεκαετίες, το Κογκρέσο βοήθησε στην οικοδόμηση αυτού του τέρατος, παραδίδοντας επανειλημμένα έκτακτες εξουσίες στην Εκτελεστική Εξουσία κάθε φορά που οι πρόεδροι επικαλούνται τον πόλεμο, την τρομοκρατία, την έκτακτη ανάγκη ή την εθνική ασφάλεια.
Η μυστικότητα ενισχύει το πρόβλημα.
Όταν η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η αποκάλυψη αποδεικτικών στοιχείων θα απειλούσε την εθνική ασφάλεια, το κοινό μπορεί να μην μάθει ποτέ αρκετά για να αμφισβητήσει τον ισχυρισμό.
Όταν τα δικαστήρια αναβάλλουν επειδή οι δικαστές υποτίθεται ότι δεν διαθέτουν την τεχνογνωσία για να αξιολογήσουν τις αποφάσεις ασφαλείας, ο ουσιαστικός δικαστικός έλεγχος μπορεί να συρρικνωθεί.
Όταν το Κογκρέσο δίνει στους προέδρους απεριόριστες εξουσίες έκτακτης ανάγκης, η νομοθετική εποπτεία γίνεται εκ των υστέρων.
Το αποτέλεσμα είναι μια επικίνδυνη συνταγματική εξίσωση: όσο πιο σοβαρή λέει η κυβέρνηση ότι είναι η απειλή, τόσο λιγότερο υπόλογη γίνεται η κυβέρνηση για την απόδειξη ότι η απειλή υπάρχει στην πραγματικότητα.
Αυτό ανατρέπει τη συνταγματική τάξη.
Σε μια ελεύθερη κοινωνία, η έκτακτη κυβερνητική εξουσία θα πρέπει να απαιτεί εξαιρετική αιτιολόγηση.
Στο κράτος εθνικής ασφάλειας, η απλή επίκληση μιας εξαιρετικής απειλής γίνεται όλο και περισσότερο η δικαιολογία.
Και αυτό μας φέρνει στον πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο: μια κυβέρνηση που μπορεί να δηλώσει οτιδήποτε ως ανησυχία για την εθνική ασφάλεια μπορεί τελικά να κηρύξει οποιονδήποτε απειλή για την εθνική ασφάλεια.
Επειδή το ερώτημα δεν είναι πλέον απλώς τι συνιστά απειλή. Είναι ποιος μπορεί να αποφασίσει ποιος είναι ένας. Ποιος αποφασίζει ποιος είναι εχθρός; Ποιος αποφασίζει ποιος είναι επικίνδυνος; Ποιος αποφασίζει πότε δεν ισχύουν πλέον οι συνήθεις κανόνες;
Μόλις αποδεχτείτε ότι ο πρόεδρος μπορεί να επικαλεστεί την εθνική ασφάλεια για να κινηθεί έξω από τους συνήθεις περιορισμούς του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, όλα εξαρτώνται από το ποιος χαρακτηρίζεται ως απειλή.
Οι κυβερνήσεις επεκτείνουν πάντα τόσο τον ορισμό της «απειλής» όσο και το σύμπαν των ανθρώπων που ταιριάζουν στην ετικέτα. Πρώτον, ήταν ξένοι τρομοκράτες. Μετά συμπαθούντες και συνεργάτες. Μετά εγχώριοι εξτρεμιστές. Στη συνέχεια, διαδηλωτές, δημοσιογράφοι, πληροφοριοδότες, μετανάστες, ακτιβιστές και πολιτικοί αντιφρονούντες.
Οι στόχοι μπορεί να αλλάζουν από κρίση σε κρίση, αλλά ο μηχανισμός για τον χαρακτηρισμό κάποιου ως απειλή παραμένει.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η γλώσσα έχει σημασία.
Η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να σας αποκαλέσει εγκληματία εάν μπορεί να σας αποκαλέσει απειλή. Και από τη στιγμή που ταξινομηθείς ως απειλή, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται απαραίτητα να περιμένει να διαπράξεις ένα έγκλημα πριν αρχίσει να σε αντιμετωπίζει σαν τέτοιο.
Αυτός είναι ο κίνδυνος όταν η «εθνική ασφάλεια» γίνεται η εξαίρεση που επιτρέπει στην κυβέρνηση να παρακάμψει το κράτος δικαίου.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να κατασκευάσει αυτόν τον μηχανισμό από την αρχή -τον έχει ήδη- κάνει την τρέχουσα κατάσταση πραγμάτων πολύ χειρότερη.
Πολύ πριν η «εθνική ασφάλεια» γίνει η δικαιολογία για τις προεδρικές αίθουσες χορού, τις αψίδες θριάμβου και τα αντίποινα εναντίον εχθρικών δημοσιογράφων, η κυβέρνηση είχε ήδη περάσει δεκαετίες κατασκευάζοντας έναν μηχανισμό για τον εντοπισμό, την παρακολούθηση και την εξουδετέρωση ανθρώπων που θεωρούσε πιθανές απειλές.
Συνδέστε τις τελείες.
Ξεκινήστε με τον Patriot Act και τις εξουσίες επιτήρησης που απελευθερώθηκαν μετά την 9/11.
Προσθέστε τους συνεχώς διευρυνόμενους ορισμούς της κυβέρνησης για τον «εξτρεμισμό» και την «εγχώρια τρομοκρατία». Προσθέστε το NDAA και την ομαλοποίηση της στρατιωτικής αρχής κράτησης στο όνομα της εθνικής ασφάλειας. Προσθέστε την NSA, τα κέντρα σύντηξης και τις κυβερνητικές λίστες παρακολούθησης.
Στη συνέχεια, προσθέστε την αναγνώριση προσώπου, την τεχνητή νοημοσύνη, τη βιομετρική επιτήρηση, τους αυτοματοποιημένους αναγνώστες πινακίδων κυκλοφορίας και τις τεχνολογίες προγνωστικής αστυνόμευσης ικανές να εντοπίζουν και να παρακολουθούν ανθρώπους σε κλίμακα αδιανόητη πριν από μια γενιά.
Αυτό που προκύπτει δεν είναι απλώς μια κυβέρνηση ικανή να ερευνά εγκλήματα αφού συμβούν. Είναι μια κυβέρνηση όλο και πιο ικανή να αναγνωρίζει τους ανθρώπους ως πιθανές απειλές πριν διαπράξουν μία.
Αυτή η διάκριση έχει σημασία.
Το ποινικό δίκαιο παραδοσιακά ρωτά τι έκανες. Το κράτος εθνικής ασφάλειας ρωτά όλο και περισσότερο τι μπορείτε να κάνετε, με ποιον συναναστρέφεστε, τι πιστεύετε, τι λέτε, πού πηγαίνετε και αν κάποιος μέσα στην κυβέρνηση σας θεωρεί επικίνδυνο.
Αυτή είναι η ουσία του προεγκλήματος.
Αντικαθιστά την πρόβλεψη με την απόδειξη, την υποψία με την ενοχή και την εκτίμηση κινδύνου με τη δέουσα διαδικασία.
Και έχουμε ήδη δει πού οδηγεί αυτή η νοοτροπία.
Στα χρόνια μετά την 9/11, η κυβέρνηση χαλάρωσε τις διασφαλίσεις της έρευνας, έτσι ώστε οι έρευνες για την εθνική ασφάλεια να μην χρειάζεται πάντα να ξεκινούν με στοιχεία ότι ένα έγκλημα είχε πράγματι διαπραχθεί.
Η εστίαση μετατοπίστηκε όλο και περισσότερο από τη διερεύνηση αδικημάτων στον εντοπισμό ατόμων και κοινοτήτων που πιστεύεται ότι παρουσιάζουν πιθανό κίνδυνο.
Οι μουσουλμάνοι Αμερικανοί υποβλήθηκαν σε σαρωτική παρακολούθηση, ανάκριση, παρακολούθηση και διείσδυση σε τζαμιά και κοινοτικές οργανώσεις. Τα κυβερνητικά προγράμματα προσπάθησαν να εντοπίσουν υποτιθέμενα προειδοποιητικά σημάδια μελλοντικής ριζοσπαστικοποίησης, ακόμη και αν αναγνώριζαν ότι δεν υπήρχε αξιόπιστος τρόπος να προβλεφθεί ποιος θα γινόταν τρομοκράτης.
Οι διαδηλωτές για τη φυλετική δικαιοσύνη παρακολουθούνταν υπό τη σημαία της αντιτρομοκρατίας. Τα πολιτικά κινήματα εξετάστηκαν εξονυχιστικά ως πιθανές πηγές εγχώριου εξτρεμισμού. Επιστήμονες και ακαδημαϊκοί με δεσμούς με την Κίνα βρέθηκαν αντιμέτωποι με αυξημένη καχυποψία στο όνομα της προστασίας της εθνικής ασφάλειας.
Οι ομάδες αλλάζουν. Το σκεπτικό όχι.
Χαρακτηρίστε μια ομάδα δυνητικά επικίνδυνη. Επικαλεστείτε την εθνική ασφάλεια. Χαλαρώστε τους κανόνες. Επέκταση της επιτήρησης. Επιμείνετε ότι η απειλή είναι πολύ σοβαρή για να περιμένετε ένα πραγματικό έγκλημα.
Έτσι μια ελεύθερη κοινωνία γίνεται μια ύποπτη κοινωνία.
Και από τη στιγμή που επιτρέπεται στην κυβέρνηση να ερευνά ανθρώπους όχι λόγω του τι έχουν κάνει, αλλά λόγω του ποιοι είναι, τι πιστεύουν, με ποιον συνδέονται ή τι φοβούνται οι αξιωματούχοι ότι μπορεί να κάνουν κάποια μέρα, η διάκριση μεταξύ της προστασίας της εθνικής ασφάλειας και της αστυνόμευσης της διαφωνίας γίνεται επικίνδυνα λεπτή.
Οι κυβερνητικές υπηρεσίες διαθέτουν ήδη την τεχνολογία και τις νομικές εξουσίες για τον εντοπισμό, την επισήμανση, την παρακολούθηση και τη στόχευση ατόμων που θεωρούνται πιθανές απειλές. Κάθε μέρα που περνά, η τεχνολογία γίνεται πιο ισχυρή, η επιτήρηση πιο διάχυτη και η γλώσσα της εθνικής ασφάλειας ακόμη πιο ελαστική.
Αυτό θα πρέπει να μας απασχολεί πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε μεμονωμένη αίθουσα χορού, δασμών, μνημείων ή διαμάχης τύπου.
Επειδή από τη στιγμή που η κυβέρνηση έχει τόσο την εξουσία να ορίσει την απειλή όσο και τον μηχανισμό για να δράσει εναντίον της, το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πλέον τι συνιστά απειλή.
Είναι αυτός που αποφασίζει.
Εδώ είναι που οι Αμερικανοί κάνουν ένα επικίνδυνο λάθος όταν αντιμετωπίζουν τις καταχρήσεις της προεδρικής εξουσίας ως κομματικά ζητήματα.
Εάν εγκρίνετε τον πρόεδρο, μπορεί να μην σας ενδιαφέρει πόσο ευρέως ορίζει την εθνική ασφάλεια. Εάν εμπιστεύεστε την κρίση του, δεν μπορείτε να αντιταχθείτε όταν επεκτείνει τις εξουσίες έκτακτης ανάγκης, παρακάμπτει το Κογκρέσο, επιτίθεται στον Τύπο ή υποστηρίζει ότι τα δικαστήρια πρέπει να τον αναβάλουν.
Αλλά η προεδρική εξουσία δεν εξαφανίζεται όταν ο προτιμώμενος πρόεδρος αποχωρήσει από το αξίωμα. Περνά ανέπαφο στον επόμενο.
Κάθε συντόμευση γίνεται προηγούμενο. Κάθε εξουσία έκτακτης ανάγκης γίνεται μέρος της προεδρικής εργαλειοθήκης. Κάθε επέκταση της επιτήρησης γίνεται διαθέσιμη στην επόμενη κυβέρνηση. Κάθε ορισμός της «απειλής» μπορεί να ξαναγραφτεί. Και κάθε εξουσία που παραδίδεται σε έναν πρόεδρο που εμπιστεύεστε δεν εξαφανίζεται όταν ένας πρόεδρος που δεν εμπιστεύεστε αναλαμβάνει καθήκοντα.
Αυτός ήταν ο κίνδυνος που ενσωματώθηκε στο κράτος εθνικής ασφάλειας πολύ πριν επιστρέψει ο Τραμπ στην εξουσία.
Ο Τραμπ απλώς μας δείχνει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η λογική.
Μια αίθουσα χορού γίνεται εθνική ασφάλεια. Ένα μνημείο γίνεται εθνική ασφάλεια. Η εμπορική πολιτική γίνεται εθνική ασφάλεια. Οι δημοσιογράφοι γίνονται απειλές για την εθνική ασφάλεια.
Πού τελειώνει;
Επικριτές της κυβέρνησης; Θρησκευτικές ομάδες; Πολιτικοί αντίπαλοι; Άτομα των οποίων η διαδικτυακή δραστηριότητα ενεργοποιεί έναν αλγόριθμο; Αμερικανοί των οποίων οι συναναστροφές, οι αγορές, τα ταξιδιωτικά πρότυπα ή οι επικοινωνίες τους κάνουν να ταξινομούνται ως ύποπτοι;
Το ερώτημα δεν είναι ποιος έχει ήδη παρασυρθεί σε αυτόν τον μηχανισμό. Είναι ποιος θα στοχοποιηθεί στη συνέχεια.
Διότι, όπως ξεκαθαρίζω στο βιβλίο μου Battlefield America: The War on the American People και στο φανταστικό του αντίστοιχο The Erik Blair Diaries, μόλις η κυβέρνηση πάρει μια γεύση τυραννίας, υπάρχει πάντα ένα «επόμενο».
Ο Τραμπ δεν θα είναι πρόεδρος για πάντα. Οι εξουσίες που επεκτείνει θα τον ξεπεράσουν.
Αυτός είναι ο κίνδυνος.
Αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν η συνταγματική κυβέρνηση μπορεί να επιβιώσει όταν η κυβέρνηση επιτρέπεται να αποφασίζει μόνη της όταν το Σύνταγμα γίνεται άβολο.
Το Σύνταγμα γράφτηκε ακριβώς επειδή οι Ιδρυτές κατάλαβαν ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν μπορούν να εμπιστευτούν τα όρια της δικής τους εξουσίας.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η εξουσία διαιρέθηκε.
Το Κογκρέσο φτιάχνει τους νόμους και ελέγχει το πορτοφόλι. Τα δικαστήρια ελέγχουν την κυβερνητική δράση. Η Πρώτη Τροπολογία προστατεύει τους επικριτές. Η Τέταρτη Τροπολογία απαιτεί από την κυβέρνηση να δικαιολογεί τις έρευνές της. Η Πέμπτη Τροπολογία εγγυάται τη δέουσα διαδικασία.
Κανένα δεν φέρει αστερίσκο: «εκτός εάν ο πρόεδρος επικαλεστεί την εθνική ασφάλεια».
Ωστόσο, αυτός είναι όλο και περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται η κυβέρνηση.
Η εθνική ασφάλεια υποτίθεται ότι προστατεύει τη συνταγματική δημοκρατία. Δεν πρέπει να γίνει η δικαιολογία για τη διάλυση των συνταγματικών περιορισμών που κάνουν τη δημοκρατία άξια προστασίας.
Ακολουθήστε αυτή τη λογική αρκετά μακριά και τελικά το ζήτημα δεν είναι πλέον τι θέλει η κυβέρνηση να χτίσει, να φορολογήσει, να λογοκρίνει, να παρακολουθήσει ή να αποκρύψει.
Το θέμα είναι ποιον αποφασίζει η κυβέρνηση ότι πρέπει να στοχεύσει και να ελέγξει.
Μια κυβέρνηση που μπορεί να κηρύξει οτιδήποτε ως ανησυχία για την εθνική ασφάλεια μπορεί τελικά να κηρύξει οποιονδήποτε απειλή για την εθνική ασφάλεια. Και μόλις η «εθνική ασφάλεια» γίνει η μαγική φράση που εξαφανίζει τους συνταγματικούς περιορισμούς, όλοι μας είμαστε πιθανές απειλές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου