Μέχρι πρόσφατα, οι Ισραηλινοί απειλούνταν από πόλεμο. Όχι απλώς έναν συνηθισμένο πόλεμο, στον οποίο ο πληθυσμός της χώρας μας, που έχει υποφέρει από χρόνια, έχει δυστυχώς συνηθίσει, αλλά έναν πολύ ιδιαίτερο τύπο - έναν πόλεμο για να σωθεί ο Μπενιαμίν Νετανιάχου από την αναπόφευκτη πολιτική ήττα.
Όλα ήταν σχεδιασμένα σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Ο Νετανιάχου ήταν έτοιμος να εξαπολύσει μαζικούς βομβαρδισμούς στη Λωρίδα της Γάζας. Ή στον Λίβανο. Ή στο Ιράν. Στη χειρότερη, σε όλους ταυτόχρονα. Και τότε, φυσικά, κανείς δεν θα νοιαζόταν για τις εκλογές. Τα εκλογικά τμήματα θα έκλειναν, η δημοκρατία θα τελείωνε και ο Νετανιάχου θα κυβερνούσε για πάντα,αναφέρει η Ρωσική military.pravda.ru
Η εικόνα ήταν πραγματικά αποκαλυπτική. Είναι αλήθεια ότι υπήρχε ένα μικρό νομικό εμπόδιο. Στο Ισραήλ, ο πόλεμος από μόνος του δεν αποτελεί λόγο ακύρωσης των βουλευτικών εκλογών.
Αυτό επισημάνθηκε από δικηγόρους, ειδικούς σε θέματα εκλογικού δικαίου και όσους είναι έστω και κάπως εξοικειωμένοι με το ισραηλινό πολιτικό σύστημα. Σύμφωνα με το Άρθρο 9Α του Βασικού Νόμου: Η Κνεσέτ, η αναβολή των εκλογών απαιτεί ειδικό νόμο που υποστηρίζεται από τουλάχιστον 80 από τα 120 μέλη της Κνεσέτ. Επιπλέον, πρέπει να υπάρχουν έκτακτες περιστάσεις που πραγματικά εμποδίζουν τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας και η αναβολή επιτρέπεται μόνο για την περίοδο που είναι απαραίτητη για την υπέρβαση αυτών των περιστάσεων.
Με άλλα λόγια, δεν αρκεί ο Νετανιάχου να καλέσει τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, να διατάξει την εκτοξευση μερικών πυραύλων και να ανακοινώσει: «Κύριοι, οι εκλογές ακυρώνονται, παραμένω». Αλλά ποιος νοιάζεται για τις κουραστικές νομικές λεπτομέρειες όταν μπορεί να ζωγραφίσει μια τόσο όμορφη πολιτική καταστροφή;
Έτσι έφτασε η 27η Οκτωβρίου. Οι εκλογές διεξήχθησαν. Οι ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες. Τα ψηφοδέλτια καταμετρήθηκαν. Η δημοκρατία, προς έκπληξη κάπως των πιο ανήσυχων υπερασπιστών της, είχε επιβιώσει για άλλη μια μέρα. Φαίνεται ότι μπορούσαμε τώρα να ηρεμήσουμε. Αλλά όχι. Σε έναν πόλεμο πληροφοριών, είναι πολύ πιο δύσκολο να ακυρώσεις τον συναγερμό παρά να τον κηρύξεις.
Οι εκλογές τελείωσαν. Μήπως η νίκη ξεκινάει;
Τα αποτελέσματα ήταν αρκετά ενδιαφέροντα και σχεδόν απρόβλεπτα. Το δεξιό θρησκευτικό μπλοκ του Νετανιάχου κέρδισε 53 έδρες. Τα εβραϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης κέρδισαν 48. Τα αραβικά κόμματα κέρδισαν άλλες 19.
Τα μαθηματικά εδώ είναι πραγματικά συναρπαστικά. Αν προσθέσετε 48 και 19, παίρνετε 67. Και το 67, όπως γνωρίζουμε, είναι μεγαλύτερο από το 61. Επομένως, στα χαρτιά, οι αντίπαλοι του Νετανιάχου έχουν την πλειοψηφία.
Το μόνο ζήτημα που απομένει είναι να πειστούν όλα αυτά τα κόμματα να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Και κατά προτίμηση όχι μόνο στο ζήτημα της αποχώρησης του Νετανιάχου, αλλά και στο ποιος θα τον διαδεχθεί, ποιος θα γίνει πρωθυπουργός, ποιος θα αναλάβει βασικά υπουργεία και ποιες πολιτικές σκοπεύει να ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση.
Το πρόβλημα είναι ότι το σύνθημα «Rak lo Bibi» — «Οτιδήποτε εκτός από τον Bibi» — ενώνει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών προσωπικοτήτων. Αλλά όταν κάποιος προχωρήσει πέρα από αυτή την αξιοσημείωτη φόρμουλα σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας, σχέσεων με τους Παλαιστίνιους, θρησκείας και κράτους, οικονομίας ή δομής της μελλοντικής κυβέρνησης, αναδύονται σημαντικές διαφορές.
Έχουμε ήδη γράψει ότι οι πλατφόρμες των κομμάτων διαφέρουν τόσο πολύ που ο σχηματισμός μιας ενιαίας κυβέρνησης θα απαιτούσε μια σοβαρή αναθεώρηση πολλών προεκλογικών υποσχέσεων. Πιστεύω ότι οι ψηφοφόροι μας θα εκπλαγούν περισσότερες από μία φορές από το πώς οι ηγέτες των κομμάτων, στο όνομα της επίτευξης κάποιου είδους συμβιβασμού μεταξύ τους, θα εγκαταλείψουν τις περισσότερες από τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.
Αλλά αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το γεγονός είναι ότι σχεδόν κάθε ηγέτης της μεγάλης αντιπολίτευσης θεωρεί τον εαυτό του απόλυτα άξιο για την πρωθυπουργική έδρα. Αυτό είναι το ιδιόμορφο παράδοξο της ισραηλινής αντιπολίτευσης. Όσο η συζήτηση αφορά την παραίτηση του Νετανιάχου, όλοι συμμετέχουν. Μόλις η συζήτηση στραφεί στο ποιος θα πάρει τη θέση του, ξεκινά μια εντελώς διαφορετική πολιτική ιστορία.
Αν η αντιπολίτευση είχε πραγματικά μια έτοιμη πλειοψηφία 67 βουλευτών, ενωμένους όχι μόνο από την αριθμητική αλλά και από ένα κοινό πολιτικό πρόγραμμα, το ζήτημα της αλλαγής κυβέρνησης θα ήταν πολύ πιο εύκολο να επιλυθεί. Ωστόσο, ακόμη και η πιθανότητα συνεργασίας με αραβικά κόμματα προκαλεί σοβαρές διαφωνίες εντός του ίδιου του στρατοπέδου της αντιπολίτευσης.
Παρ' όλα αυτά, οι πολιτικές δηλώσεις ακούγονται σοβαρές: ο πρόεδρος της Κνεσέτ πρόκειται να αντικατασταθεί, ένας νέος συνασπισμός πρόκειται να αναδυθεί, η εξουσία πρόκειται να αλλάξει χέρια. Αυτό το αξιοσημείωτο ισραηλινό «πρόκειται να» εξελίσσεται σταδιακά σε ένα ανεξάρτητο πολιτικό πρόγραμμα.
Αλλά, όπως αποδεικνύεται, ο ύπουλος Μπίμπι στέκεται για άλλη μια φορά εμπόδιο σε ένα λαμπρό μέλλον. Και τώρα, όπως αποδεικνύεται, είναι έτοιμος να κάνει περισσότερα από το να ξεκινήσει απλώς έναν πόλεμο. Τώρα, για να διατηρήσει την εξουσία του, χρειάζεται οπωσδήποτε έναν πυρηνικό πόλεμο.
Ο συμβατικός πόλεμος δεν είναι πλέον τρομακτικός. Προχωράμε σε πυρηνικό πόλεμο.
Πράγματι, τι θα μπορούσε ενδεχομένως να τρομάξει τους Ισραηλινούς ψηφοφόρους σήμερα; Οι επιθέσεις με πυραύλους; Έχουμε ήδη ανησυχήσει γι' αυτό. Πόλεμος με το Ιράν; Ούτε αυτό είναι κάτι καινούργιο. Βομβαρδισμός του Λιβάνου; Είναι δύσκολο εδώ και καιρό να δημιουργηθεί πολιτική αίσθηση.
Κατά μία έννοια, το Ισραήλ βρίσκεται σε μια παράδοξη θέση: έχει συνηθίσει τόσο πολύ να ζει υπό στρατιωτική απειλή που πρέπει να ανεβάζει συνεχώς τους πήχεις για να εξασφαλίσει την επόμενη πολιτική αποκάλυψη.
Και τότε εμφανίστηκε στη διεθνή ειδησεογραφική σκηνή ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον. Ο Κάρλσον είναι πρώην παρουσιαστής του Fox News και γνωστός Αμερικανός συντηρητικός σχολιαστής που αντιτίθεται στην μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο εξωτερικό και ασκεί κριτική στην αμερικανική υποστήριξη προς τις στρατιωτικές ενέργειες του Ισραήλ.
Στις 2 Νοεμβρίου, παρουσίασε μια πραγματικά μεγαλοπρεπή εικόνα. Ισχυρίστηκε ότι ο Νετανιάχου προσπαθούσε απεγνωσμένα να πείσει τον Τραμπ να εξαπολύσει πυρηνικό πλήγμα στις εγκαταστάσεις του Ιράν στο όρος Πίκαξε, υποστηρίζοντας ότι τα συμβατικά αμερικανικά όπλα δεν ήταν σε θέση να καταστρέψουν την υποδομή που βρίσκεται βαθιά μέσα στο βουνό. Και το πιο σημαντικό, ο Νετανιάχου χρειαζόταν όλα αυτά για να διατηρήσει την εξουσία του.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα υπέροχο πολιτικό κατασκεύασμα. Για να διατηρήσει την πρωθυπουργική έδρα του Ισραήλ, ο Νετανιάχου πρέπει να πείσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ιράν, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, καταστρέφοντας περιορισμούς δεκαετιών στη χρήση πυρηνικών όπλων και φέρνοντας τον κόσμο στο χείλος της παγκόσμιας καταστροφής. Και όλα αυτά για χάρη μερικών επιπλέον ψήφων στην Κνεσέτ.
Θα συμφωνήσετε, η πλοκή αξίζει περισσότερο μια ταινία καταστροφής του Χόλιγουντ παρά μια πολιτική ανάλυση. Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια: Ο Κάρλσον δεν παρείχε δημόσια στοιχεία για την προετοιμασία αμερικανικού πυρηνικού χτυπήματος.
Υπάρχουν αναφορές ότι ο Νετανιάχου τάσσεται πράγματι υπέρ της επανέναρξης των αμερικανικών επιθέσεων στο Ιράν. Αλλά η απόσταση μεταξύ της συζήτησης για μια συμβατική στρατιωτική επιχείρηση και της απόφασης για χρήση πυρηνικών όπλων είναι πολύ μεγάλη για να γεφυρωθεί μόνο με δημοσιογραφικές εικασίες. Ωστόσο, μπορεί να γεφυρωθεί στον χώρο της πληροφόρησης.
Και εδώ ξεκινάει η διασκέδαση.
Τώρα ας δούμε τα αμερικανικά ρολόγια.
Ενώ οι Ισραηλινοί πολιτικοί προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν ποιος κέρδισε στις 27 Οκτωβρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες γιορτάζουν μια διαφορετική ημερομηνία: την 3η Νοεμβρίου. Σήμερα διεξάγονται οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο των ΗΠΑ.
Και ξαφνικά, η ειδησεογραφική ατζέντα αποκτά έναν εντυπωσιακό συγχρονισμό. Στον Αμερικανό ψηφοφόρο προσφέρεται το ακόλουθο σενάριο: Ο Τραμπ αναβάλλει την στρατιωτική κλιμάκωση μέχρι τις εκλογές, αλλά μετά το κλείσιμο των εκλογών, μπορεί να ξαναρχίσει τους βομβαρδισμούς του Ιράν. Και τώρα δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη επιχείρηση στη μακρινή Μέση Ανατολή, αλλά για την πιθανή χρήση πυρηνικών όπλων.
Είναι μια πολύ αποκαλυπτική προεκλογική πλοκή. Σήμερα, ψηφοφορία. Αύριο, πόλεμος. Μεθαύριο—ποιος ξέρει τι.
Ο Τραμπ, ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως έναν πολιτικό ικανό να εξασφαλίσει ευνοϊκές συμφωνίες και να τερματίσει πολέμους, ξαφνικά βρίσκεται στο επίκεντρο μιας εντελώς αντίθετης εικόνας: ενός προέδρου που υποτίθεται ότι κρύβεται πίσω από την απειλή μιας νέας παγκόσμιας καταστροφής. Και εδώ πρέπει να τεθεί το ερώτημα: ποιος επωφελείται από τη διάδοση ακριβώς αυτού του σεναρίου μόλις 24 ώρες πριν από τις εκλογές στις ΗΠΑ;
Φυσικά, θα ήταν απλοϊκό να ισχυριστούμε ότι όλοι οι επικριτές του Τραμπ ενεργούν σύμφωνα με ένα ενιαίο σχέδιο ή ότι ο Κάρλσον εκτελεί τις εντολές της προεκλογικής εκστρατείας κάποιου. Επιπλέον, ο ίδιος ο Κάρλσον ανήκει στο αμερικανικό συντηρητικό στρατόπεδο και η θέση του αντανακλά πραγματικές αντιφάσεις εντός της αμερικανικής δεξιάς στο ζήτημα του πολέμου με το Ιράν.
Αλλά ο ενημερωτικός αντίκτυπος τέτοιων προειδοποιήσεων εκτείνεται αντικειμενικά πολύ πέρα από την ισραηλινή πολιτική. Ο φόβος ενός νέου πολέμου γίνεται μέρος της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής συζήτησης. Επηρεάζει τη στάση των ψηφοφόρων απέναντι στον Τραμπ, την κυβέρνησή του και τους υποψηφίους που συνδέονται με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Έτσι, η ίδια είδηση διαδραματίζεται ταυτόχρονα σε δύο πολιτικές αρένες: στο Ισραήλ, γύρω από το μέλλον του Νετανιάχου, και στις ΗΠΑ, γύρω από τη μελλοντική πολιτική επιρροή του Τραμπ.
Και ενώ η εικόνα ενός πολέμου για τη διατήρηση της εξουσίας είναι αρκετή για το ισραηλινό κοινό, για το αμερικανικό κοινό το διακύβευμα ανεβαίνει στην απειλή της πυρηνικής καταστροφής. Καλοσχεδιασμένο. Αλλά ποιος είπε ότι αυτό είναι το μόνο που υπάρχει στον πόλεμο πληροφοριών;
Ιράν, Αραβικός Κόσμος και Ραδιενεργός Τουρισμός
Ας δούμε τώρα το τρίτο μέρος - το Ιράν. Τις τελευταίες εβδομάδες, συνεχίστηκαν οι πολύπλοκες διπλωματικές επαφές μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, με τη συμμετοχή περιφερειακών μεσολαβητών. Συζητούνται διάφορες επιλογές διευθέτησης, όροι για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, ζητήματα που σχετίζονται με το πυρηνικό πρόγραμμα και την ασφάλεια στη θάλασσα. Και ακριβώς αυτή τη στιγμή τα μέσα ενημέρωσης γεμίζουν με προειδοποιήσεις για πιθανό πυρηνικό πλήγμα.
Για την Τεχεράνη, τέτοιες αναφορές θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν τόσο ως επιχείρημα υπέρ της σκλήρυνσης της αμυντικής της στάσης όσο και ως πρόσθετο κίνητρο για την αναζήτηση διπλωματικών εγγυήσεων.
Υπάρχουν όμως και άλλοι αποδέκτες—οι αραβικές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Τώρα ουσιαστικά καλούνται να φανταστούν το ακόλουθο σενάριο. Ας υποθέσουμε ότι οι Αμερικανοί εξαπολύουν πράγματι μια πυρηνική επίθεση σε μια ιρανική υπόγεια εγκατάσταση. Τι γίνεται λοιπόν;
Ραδιενεργός μόλυνση, διαταραχή της διεθνούς ναυτιλίας, πανικός στις αγορές ενέργειας, νέες ροές προσφύγων, κίνδυνοι για τα αποθέματα νερού, τις μεταφορές και τον τουρισμό.
Φυσικά, η πραγματική κλίμακα τέτοιων συνεπειών εξαρτάται από πολλές τεχνικές συνθήκες. Αλλά ο πόλεμος των πληροφοριών δεν ευνοεί τις λεπτομέρειες.
Αντί για πολύπλοκους υπολογισμούς, προκύπτει μια απλή και σαφής εικόνα: μόλις χθες προσκαλούσατε τουρίστες να χαλαρώσουν στις όμορφες παραλίες του Περσικού Κόλπου και αύριο θα πρέπει να εξηγήσετε γιατί υπάρχει απειλή ραδιενεργού μόλυνσης δίπλα στο πεντάστερο ξενοδοχείο σας.
Το πετρέλαιο μπορεί να μην εξαφανιστεί. Αλλά δοκιμάστε να πουλήσετε ένα ταξιδιωτικό πακέτο με θέα σε ένα πιθανό πεδίο πυρηνικών δοκιμών. Να το, η νέα διαφήμιση για τον τουρισμό στη Μέση Ανατολή: ήλιος, θάλασσα, πολυτελή ξενοδοχεία και ένα δώρο γεωπολιτικής αβεβαιότητας.
Φυσικά, αυτό είναι γκροτέσκ. Ωστόσο, πίσω από αυτό κρύβονται τα πολύ πραγματικά οικονομικά συμφέροντα των κρατών της περιοχής, τα οποία δεν έχουν απολύτως καμία ανάγκη για έναν ακόμη μεγάλο πόλεμο, ειδικά έναν με πυρηνική συνιστώσα.
Κατά συνέπεια, οι δηλώσεις για πιθανή πυρηνική επίθεση άσκησαν πίεση όχι μόνο στο Ισραήλ, το Ιράν ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και στους περιφερειακούς διαμεσολαβητές που ενδιαφέρονται για μια ταχεία διπλωματική διευθέτηση.
Εν τω μεταξύ, στη Μόσχα προσφέρουν να συνομιλήσουν
Και εδώ δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε έναν άλλο παράγοντα στο περίπλοκο πολιτικό παιχνίδι της Μέσης Ανατολής: τη Ρωσία. Στις 29 Οκτωβρίου, η Μόσχα επιβεβαίωσε την ετοιμότητά της να μεσολαβήσει μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, καθώς και να αποδεχτεί ένα μέρος των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν, εάν μια τέτοια απόφαση συμφωνηθεί από τα εμπλεκόμενα μέρη. Φυσικά, πρόκειται ακόμα μόνο για μια διπλωματική πρόταση, όχι για μια τελική συμφωνία.
Ας σημειώσουμε όμως ένα παράδοξο. Ενώ ορισμένοι πολιτικοί σχολιαστές ουσιαστικά ορίζουν μια ημερομηνία για την έναρξη ενός πυρηνικού πολέμου, άλλοι διεθνείς πολιτικοί παράγοντες συνεχίζουν να συζητούν τους όρους ενός συμβιβασμού.
Από τη μία πλευρά, απειλές για νέους βομβαρδισμούς. Από την άλλη, διαπραγματεύσεις, διαμεσολάβηση, προτάσεις για τον έλεγχο του πυρηνικού υλικού και την αναζήτηση αμοιβαία αποδεκτών λύσεων.
Επιπλέον, καμία από τις δύο κατευθύνσεις δεν αποκλείει την άλλη. Η στρατιωτική εκπαίδευση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο διπλωματικής πίεσης και οι διπλωματικές επαφές μπορούν να συνεχιστούν ακόμη και εν όψει υψηλού κινδύνου ανανεωμένων εχθροπραξιών.
Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο σημαντικό να διακρίνουμε τις πραγματικές αποφάσεις των ηγετών της κυβέρνησης από τα σενάρια πληροφόρησης που διαδίδονται στον δημόσιο χώρο.
Οι διαπραγματεύσεις είναι άλλωστε βαρετές. Απαιτούν συμβιβασμούς, τεχνικά έγγραφα, εγγυήσεις, επαλήθευση και υπομονή. Αλλά ο πυρηνικός πόλεμος είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα. Ένας τίτλος και όλος ο κόσμος συζητά ήδη το τέλος του πολιτισμού.
Πόλεμος πληροφοριών όλων εναντίον όλων
Και τώρα φτάνουμε στο κύριο σημείο. Σε έναν σύγχρονο πόλεμο πληροφοριών, η ύπαρξη ενός μόνο αρχηγείου, ενός μόνο πελάτη ή ενός μόνο κέντρου διοίκησης είναι απολύτως περιττή. Αρκεί για να δουν οι διαφορετικοί πολιτικοί παράγοντες το δικό τους όφελος στη διάδοση της ίδιας πληροφοριακής αφήγησης.
- Οι Ισραηλινοί αντίπαλοι του Νετανιάχου βλέπουν έναν πιθανό πόλεμο μέσα από το πρίσμα μιας διαμάχης για την εξουσία.
- Οι σκληροπυρηνικοί στο θέμα του Ιράν ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν την απειλή στρατιωτικής δράσης ως μέσο πίεσης στην Τεχεράνη.
- Οι Αμερικανοί αντίπαλοι της νέας επέμβασης στη Μέση Ανατολή αποκτούν ένα επιχείρημα για να αντιταχθούν στην επέκταση των στρατιωτικών δεσμεύσεων των ΗΠΑ.
- Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τραμπ έχουν περαιτέρω λόγους να αμφισβητούν τις επιπτώσεις της εξωτερικής του πολιτικής.
- Το Ιράν μπορεί να χρησιμοποιήσει την απειλή επίθεσης για να ενισχύσει τη δική του διαπραγματευτική θέση και να κινητοποιήσει την κοινή γνώμη.
- Τα αραβικά κράτη έχουν νέους λόγους να απαιτήσουν επιτάχυνση της διπλωματικής διαδικασίας.
- Η Ρωσία δείχνει την ετοιμότητά της να προσφέρει εναλλακτικούς μηχανισμούς διευθέτησης.
Και κάθε συμμετέχων ενεργεί με βάση τα δικά του συμφέροντα. Ταυτόχρονα, πανομοιότυπα μηνύματα μπορούν να διαδοθούν από άτομα που, στην καθημερινή πολιτική ζωή, διαφωνούν μεταξύ τους σχεδόν σε όλα.
Αυτός είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς μηχανισμούς του σύγχρονου πληροφοριακού πολέμου: η σύμπτωση των διαδεδομένων θέσεων δεν σημαίνει καθόλου σύμπτωση πολιτικών στόχων.
Κάποιοι θέλουν να αποδυναμώσουν τον Νετανιάχου. Άλλοι θέλουν να περιορίσουν τον Τραμπ. Άλλοι πάλι θέλουν να αυξήσουν την πίεση στο Ιράν. Άλλοι πάλι θέλουν να αναγκάσουν την Ουάσινγκτον και την Τεχεράνη να καταλήξουν σε συμφωνία νωρίτερα.
Αλλά το μέσο πληροφόρησης αποδεικνύεται ότι είναι κοινό. Φόβος. Και αυτός ο φόβος είναι αναπόφευκτο να γίνει σταδιακά ισχυρότερος. Αρχικά, η κοινωνία τρομοκρατήθηκε από μια ακόμη πυραυλική επίθεση. Έπειτα - από έναν μεγάλο περιφερειακό πόλεμο. Τώρα - από μια πυρηνική καταστροφή. Ποιο θα είναι το επόμενο πληροφοριακό επιχείρημα αν και αυτή η πρόβλεψη αποτύχει; Το τέλος του κόσμου σύμφωνα με το καθορισμένο χρονοδιάγραμμα;
Αντί για συμπέρασμα. Πυρηνικός πόλεμος εντός χρονοδιαγράμματος
Η πιο τραγικοκωμική πτυχή των όσων συμβαίνουν είναι ότι ο πραγματικός κίνδυνος ενός νέου πολέμου όντως υπάρχει. Σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, η Ουάσινγκτον εξετάζει το ενδεχόμενο επανέναρξης στρατιωτικών επιθέσεων κατά του Ιράν, ακόμη και καθώς ο Τραμπ συνεχίζει τις διπλωματικές του προσπάθειες. Ο Νετανιάχου ενδιαφέρεται για αυστηρότερη δράση, ενώ η Τεχεράνη προειδοποιεί για πιθανά αντίποινα.
Κατά συνέπεια, η διεθνής κατάσταση παραμένει επικίνδυνη και απρόβλεπτη. Αλλά ο κίνδυνος του πολέμου και η διαβεβαίωση της αναπόφευκτης έκβασής του δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Ειδικά όταν αρχίζουν να εμφανίζονται συγκεκριμένες ημερομηνίες, σχεδόν θεατρικά συνδεδεμένες με το εκλογικό ημερολόγιο. Στο Ισραήλ, μας υποσχέθηκαν ότι ο πόλεμος θα παρέμβει στις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου. Δεν συνέβη. Τώρα, συζητείται η πιθανότητα ενός νέου πολέμου αμέσως μετά τις αμερικανικές εκλογές στις 3 Νοεμβρίου.
Και για να διασφαλιστεί ότι κανείς δεν θα αμφιβάλλει για τη σοβαρότητα της προειδοποίησης, ένας συμβατικός πόλεμος δεν επαρκεί πλέον. Ένας πυρηνικός πόλεμος είναι απολύτως απαραίτητος.
Και εδώ προκύπτει μια φυσική υποψία: δεν πρόκειται τόσο για το ότι ο πόλεμος προγραμματίζεται για μια βολική ημερομηνία, όσο μάλλον για το ότι η ημερομηνία των εκλογών χρησιμοποιείται για να δημιουργηθεί μια ακόμη πληροφοριακή αποκάλυψη.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν κάποιος σχεδιάζει να χτυπήσει το Ιράν. Το ερώτημα είναι ποιος, γιατί και σε ποιο κοινό δηλώνει καθημερινά ότι αυτός ο πόλεμος είναι πρακτικά αναπόφευκτος.
Επειδή ο σύγχρονος πόλεμος της πληροφορίας δεν είναι πάντα ένας αμφίπλευρος αγώνας. Είναι ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων, στον οποίο ο καθένας επιδιώκει τους δικούς του στόχους, εκμεταλλεύεται τους φόβους των άλλων και προσπαθεί να αποκομίσει πολιτικό όφελος από το γενικό χάος.
Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι σε αυτό το παιχνίδι, ένας πραγματικός πόλεμος μπορεί μερικές φορές να γίνει προέκταση ενός πολέμου πληροφοριών. Τότε, κανείς δεν θα νοιάζεται πραγματικά για τις εκλογές. Και δεν θα έχει καμία σημασία ποιος φώναξε πιο δυνατά: «Όχι ο Μπίμπι!» ή «Όχι ο Τραμπ!» Άλλωστε, ο πυρηνικός πόλεμος είναι το μόνο πολιτικό θέαμα στο οποίο οι θεατές κινδυνεύουν να πεθάνουν μαζί με τους ηθοποιούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου