Το ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ UPGRADE 2.0 ΘΕΛΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟ.

 

Το σουβλάκι κάποτε ήταν μικρό τόσο δα… που ήθελες 3-4 να πεις ότι χόρτασες.

Ταπεινό.Τυλιγμένο σε λαδόκολλα που άφηνε στάμπες πάνω στο χέρι σου.
Μια πίτα.Καλαμάκι.Ντομάτα.Κρεμμύδι.Μαϊντανός.Λίγη πάπρικα.
Άντε καμιά κόκκινη σάλτσα να σου κάψει λίγο το στόμα
Δεν είχε πατάτες μέσα λες και γεμίζεις οικοδομή.
Δεν είχε mayo-mustard-bbq-cheddar-truffle sauce από το εργαστήριο της NASA.
Δεν είχε guacamole.
ΝΑΙ. ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΜΕ GUACAMOLE.
Τι ακολουθεί;
Souvlaki poke bowl με αφρό τζατζίκι;
Κάπου εκεί στα late 90s άρχισε και η μεγάλη “σαλατοποίηση” του σουβλακιού.
Ξαφνικά… μαρούλι παντού.
Λες και κάποιος ξύπνησε ένα πρωί και είπε:
“Ξέρεις τι λείπει από το λιπαρότερο street food της χώρας;
μαρούλι.”
Πολλοί σκληρά εργαζόμενοι μετανάστες μπήκαν στην εστίαση, δούλεψαν τίμια, κράτησαν μαγαζιά όρθια και έβαλαν πλάτη σε μια χώρα που χωρίς αυτούς πολλές κουζίνες δεν θα λειτουργούσαν ποτέ.
Αλλά μαζί άλλαξε και η φιλοσοφία του σουβλακιού.
Άρχισε να γίνεται πιο “φορτωμένο”, πιο “να χορτάσει ο άλλος”.
Περισσότερο όγκος για να σε μπουκώσει
Και κάπως έτσι…το παλιό καθαρό σουβλάκι της γειτονιάς άρχισε να εξαφανίζεται κάτω από βουνά πατάτας, λάχανου, μαρουλιού και sauce λες και φτιάχνεις burrito στην Nebraska.
Και τώρα…όλοι θέλουν να “αναβαθμίσουν” το σουβλάκι. 2.0 λες και το έπιασε ο Κουλής μαζί με την αναβάθμιση της χώρας
(και όλοι ξέρουμε πως πήγε και αυτό )
αλυσιδες .
Franchises.
Meetings.
Consultants.
PowerPoint παρουσιάσεις .
“Street food concepts.”
“Greek urban gastronomy.”
“Rebranding the πιτα experience.”
Ρε αδερφέ…είναι ΣΟΥΒΛΑΚΙ.
Όχι το τελευταίο προϊόν της Apple.
Και ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα με πολλές αλυσίδες;
Δεν ψάχνουν γεύση.Ψάχνουν κέρδος.
Πώς θα βγει πιο γρήγορα.Πώς θα βγει πιο φτηνά.
Πώς θα ανοίξουν άλλα 14 μαγαζιά μέχρι το καλοκαίρι σε χρόνο dt.
Και κάπου εκεί…η πίτα έγινε χαρτόνι.
Η ντομάτα κομμένη από τις 9 το πρωί και μυρίζει σαν βρεγμένη γάτα.
Το τζατζίκι έρχεται σε κουβά ΒΕΜ
Το κρέας χάνει ψυχή.
Και το σουβλάκι γίνεται προϊόν.
Όχι φαγητό.
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που προσπάθησαν να το πάνε αλλού σωστά.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ το σουβλάκι reinvention; souvlaki 2.0;
Ή μήπως η μαγεία του είναι ακριβώς ότι ΔΕΝ αλλάζει;
Γιατί όσο μεγαλώνω…τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως τίποτα δεν νικάει εκείνο το παλιό σουβλατζίδικο που υπάρχει από το ’83.
Με τα ξεβαμμένα πλακάκια.Το νέον που τρεμοπαίζει.
Τον τύπο πίσω να φωνάζει:«ΔΥΟ ΑΠ’ ΟΛΑ!»
Και κάπως…εκεί μέσα υπάρχει Ελλάδα.
Προσωπικά; Λατρεύω κάτι παλιά “ξεχασμένα” μαγαζιά.
Καυτερός στο Χαλάνδρι.
Κώστας στην Αθήνα.
Θωμάς στον Νέο Κόσμο.
Κοχύλι Κορυδαλλός.
Μέρη που ίσως υγειονομικός ελεγκτής από Σκανδιναβία να πάθαινε εγκεφαλικό μόλις θα έμπαινε, αλλά βγαίνεις έξω και λες:
“Γαμώτο… αυτό ήταν σουβλάκι.”
Γιατί το σουβλάκι δεν είναι προϊόν χλιδής
Δεν θέλει garum
Δεν θέλει τσιμπιδάκια και παπαριές.
Δεν θέλει διαφημιστικό γραφείο να το κάνει χιπστεριά.
Θέλει:
καλό ψήσιμο στα κάρβουνα
καθαρή πίτα φρέσκια ημέρας
σωστή ντομάτα εποχής
λίγο λαδάκι
και άνθρωπο που νοιάζεται για το προϊόν που φτιάχνει
Αυτό μόνο.
Η ερώτηση τώρα πάει σε εσάς:
Πιστεύετε πως το σουβλάκι χρειάζεται “εξέλιξη”…
ή πρέπει να το αφήσουμε ήσυχο πριν το κάνουν κι αυτό εταιρικό προϊόν με συνδρομή και app points; …
(via Gold pig)

ksipnistere.com