Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2021

Από τον «Διαφωτισμό» των «Πεφωτισμένων» στον Covid-19! H μεγαλύτερη Συνωμοσία εναντίον της Ανθρωπότητας.

 


Μέρος Α’ – Υπατία ή αλλιώς το Ψέμμα που αποτέλεσε τη βάση για την εγκαθίδρυση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης

Όταν, προ ολίγων ημερών, μου ζητήθηκε να γράψω ένα άρθρο για την μεγάλη Ελληνίδα φιλόσοφο και Μαθηματικό Υπατία, απόρησα. Κι απόρησα ως προς το «γιατί τώρα» και γιατί η Υπατία. Τι σχέση μπορεί να έχει το ιστορικό αυτό πρόσωπο με το σημερινό δυστοπικό «γίγνεσθαι» και πώς μπορεί να εμπλακεί μέσα σε ζητήματα που αφορούν το…πως φτάσαμε ως εδώ. Μετά από λίγη σκέψη και επεξεργασία των δεδομένων, αντελήφθην πως πράγματι, η παράξενη αυτή ιστορία (και λέω «παράξενη» λόγω της απίστευτης πορείας που πήρε η αφήγηση της ακόμη και από εγκρίτους και …αξιόπιστους μοντέρνους Ιστορικούς) αποτέλεσε ίσως και το σημείο αναφοράς για την πλήρη αμφισβήτηση του ίδιου του Χριστιανισμού, τη διαστρέβλωση της ίδιας της Ιστορίας του σύγχρονου Ελληνισμού και κατ’ επέκταση της απόκρυψης των πραγματικών στόχων της εποχής του λεγόμενου «Διαφωτισμού».

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Το θέμα της Υπατίας, απασχόλησε πολλούς ιστορικούς ερευνητές, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Το γιατί τους απασχόλησε όμως, είναι μια ιδιαιτερότητα πολύ πιο σημαντική απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Υπατία υπήρξε μια από τις σημαντικότερες νεοπλατωνικές φιλοσόφους και επιστήμονες της Ελληνιστικής εποχής και συνάμα της πρώιμης εποχής του Χριστιανισμού. Είναι και το γεγονός της απαίσιας δολοφονίας της, την οποία δολοφονία ακολούθησε και το κάψιμο του Ναού της Γνώσης, δηλαδή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Αν δεν υπήρχε στο μεταξύ η επανάσταση της διανόησης στους πρώτους μεταμεσαιωνικούς αιώνες, γνωστη και ως «Διαφωτισμός», ίσως ελάχιστοι θα είχαν ασχοληθεί με την περίπτωση της μεγάλης Ελληνίδος επιστήμονος. Εκεί όμως φαίνεται να είναι και το κλειδί στην όλη ιστορία. Γιατί η Υπατία και γιατί η σκόπιμη διαστρέβλωση των πραγματικών γεγονότων σχετικά με τον βίο της, αλλά και – κυρίως – για τον τραγικό της θάνατο.

Προτού όμως προχωρήσουμε προς την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας για την περίπτωση της Υπατίας, πρέπει να δούμε και τις…ρίζες αυτής της περίφημης ομάδας των «Πεφωτισμένων». Ποιοι είναι και γιατί έδωσαν αυτή την ονομασία στην ομάδα τους.

Πολλοί ερευνητές και συνωμοσιολόγοι, νομίζουν πως οι μόνοι «Πεφωτισμένοι» δημιουργήθηκαν από τον Άνταμ Βάϊσχάουπτ στα μέσα του 18ου αιώνα. Η αλήθεια όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Οι πρώτοι «Πεφωτισμένοι» (Illuminati) φαίνεται να μπαίνουν στο ιστορικό κάδρο πολύ πιο παλιά και συγκεκριμένα στους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους όπου ο Χριστιανισμός ως νέα θρησκεία διώκεται από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες.

Σύμφωνα με τον εκκλησιαστικό ιστορικό Ευσέβιο (Ευσέβιος της Καισαρείας, 4ος αιώνας μ.Χ.) και το έργο του «Εκκλησιαστική Ιστορία», στον Β’ Βιβλίο αναφέρει για κάποιον ιερέα με το όνομα Μοντανός, ο οποίος είχε αρχίσει να βλέπει οράματα, τα οποία και τον έφερναν σε μια κατάσταση έκστασης με αποτέλεσμα να λειτουργεί και ως…προφήτης στην περιοχή της Φρυγίας, στην κεντρική Μ.Ασία και που ονόμαζε τον εαυτό του Πεφωτισμένο. Ο ιστορικός ερευνητής όμως Simon Cox στο έργο του «Φωτίζοντας τους Illuminati», μετά από εξονυχιστική έρευνα ανακαλύπτει ένα κείμενο σε πάπυρο του 2ου μ.Χ. αιώνα που βρέθηκε στην κατοχή του Βατικανού και που έφερε την υπογραφή του Μοντανού και που μιλάει για την σύναξη μιας ομάδας που έφερε το όνομα «Πεφωτισμένοι» και που περιελάμβανε, εκτός από τον ίδιο, κι άλλους τέτοιους περίεργους «οραματιστές», μεταξύ των οποίων η Μαξιμίλα αλλά και η γνωστή μας Πρισίλα ή Πρίσκα ! Τα μέλη αυτά, σύμφωνα πάλι με τον Ευσέβιο, φέρονται να βίωναν κάποιες «θρησκευτικές εμπειρίες», οι οποίες τους έφερναν σε έκσταση εν μέσω παραληρημάτων, σπασμών κλπ και που εκλαμβανόταν ως μηνύματα από το…Άγιο Πνεύμα! Ο Cox στη συνέχεια αναφέρει πως «ενώ στο μεταξύ η ομάδα αυτή είχε καταδικαστεί από την πρώιμη Χριστιανική Εκκλησία ως …δαιμονική και αιρετική, εν τούτοις η ομάδα εξακολούθησε να υπάρχει και να δραστηριοποιείται σε περιοχές της Βορείου Αφρικής και της Μ. Ασίας σχεδόν μέχρι και τον 9ο αιώνα μ.Χ. με άκρα μυστικότητα», πράγμα που εγώ ως Ιστορικός, το θεωρώ υπερβολικό και μάλλον αστήρικτο, ένεκα του γεγονότος πως η επίσημη Εκκλησία του Πατριαρχείου Κων/πολεως αποκλείεται να ανεχόταν τέτοιου είδους καταστάσεις και πως σίγουρα θα ερχόταν στο φώς κάποιο στοιχείο που θα αποκάλυπτε τη δράση της ομάδας. Εξ άλλου, η εποχή αυτή ήταν ιδιαίτερα ταραγμένη από πλευράς θρησκευτικών υποθέσεων που ταλάνιζαν την Αυτοκρατορία (Εικονομαχία, Αρειανισμός κλπ) και σίγουρα θα είχε ανακαλυφθεί και η δράση των Μοντανιανών. Επομένως, οι ισχυρισμοί του Cox δεν ευσταθούν.

Η δεύτερη φορά κατά την οποία συναντάμε πάλι τους Illuminati, απαντάται στις αρχές του 16ου αιώνα, με την εμφάνιση μιας εξ’ ίσου μυστικιστικής κίνησης από την Ισπανία, που αυτοαποκαλούνταν στην ιβηρική διάλεκτο Alubrados, δηλαδή Illuminati και σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια «Μπριτάνικα» αλλά και το δοκίμιο του Alastair Hamilton «Heresy and Mysticism in Sixteenth-Century Spain: Τhe Alumbrados», οι τύποι αυτοί ισχυριζόταν ότι η ανθρώπινη ψυχή, είχε τη δυνατότητα να δεί το Θείο και να επικοινωνήσει με το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, εάν κατάφερνε προηγουμένως να φτάσει σε ένα επίπεδο τελειότητας. Και μάλιστα όσο η ψυχή βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση τελειότητας, δεν μπορούσε ούτε να προαχθεί, αλλά ούτε και να εκπέσει. Και για την επίτευξη του σκοπού αυτού προβλεπόταν αυστηρή παρακολούθηση των λειτουργειών, χωρίς όμως να θεωρούνται απολύτως απαραίτητες οι υπόλοιπες εκδηλώσεις θρησκευτικής αφοσίωσης. Η διδασκαλία αυτή των Alubrados θεωρήθηκε επίσης άκρως αιρετική από την Καθολική Εκκλησία, η οποία τους καταδίωξε ανελέητα με αποτέλεσμα τα έτη 1568, 1574 και 1623 η Ιερά Εξέταση να εκδώσει εναντίον τους τρία διατάγματα και πολλοί από αυτούς, οδηγήθηκαν σε βασανιστήρια «εξαγνισμού» και στη πυρά.

Για να μη τα πολυλογούμε, να αναφέρω απλά δύο ακόμη περιπτώσεις που μοιάζουν με μορφή Illuminati, κατά τον 17ο αιώνα. Η μία είναι η λιγότερο γνωστή με το όνομα Gurinets που ιδρύθηκε από τον Γάλλο ιερωμένο Pearce Guerin (1630) και κατόπιν τους Illumines, πάλι στη Γαλλία κατά το 1722. Αμφότερες με πολύ μικρή διάρκεια ζωής. Και όλα αυτά μέχρι και το 1776, όπου ο Βάισχάουπτ ιδρύει πλέον το γνωστό σε εμάς «Τάγμα των Πεφωτισμένων», απ’ όπου ξεκινάνε όλα.

Η Υπατία και το μεγάλο Ψέμμα

Αν θέλουμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι έχουμε μπροστά μας μία κατηγορία από αυτές που, αν μη τι άλλο, πετυχαίνουν να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Μία δολοφονία είναι ούτως ή άλλως εξ ορισμού το βαρύτερο των εγκλημάτων και το χειρότερο, η δολοφονία περιγράφεται ως ιδιαίτερα αποτρόπαιη και ειδεχθής. Και σαν να μην έφθαναν τα παραπάνω, δεν πρόκειται εδώ για δολοφονία ενός οποιουδήποτε ανθρώπου, αλλά για δολοφονία φιλοσόφου και όχι απλώς φιλοσόφου, αλλά γυναίκας φιλοσόφου. Αν μάλιστα αναλογισθούμε πόσο δύσκολο ήταν για μια γυναίκα να γίνει ξακουστή ως φιλόσοφος και επιστήμων σε μια εποχή που δεν ευνοούσε καθόλου τη διάκριση των γυναικών, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η Υπατία δεν ήταν απλώς ένα αθώο θύμα, αλλά δίχως άλλο και μία σπουδαία προσωπικότητα, η οποία για ευνόητους λόγους ασκεί ιδιαίτερη γοητεία σε πολλούς σήμερα.

Ποιοι λοιπόν ευθύνονται για τον επαχθή θάνατο της; Ποιοι είχαν συμφέρον να την βγάλουν από τη μέση; Και κυρίως, γιατί πήρε τις διαστάσεις αυτές που πήρε η ιστορία της, κατά την πρώτη περίοδο του Διαφωτισμού και για ποιόν λόγο; Σημειώνω μάλιστα και το γεγονός πως η Ιστορία των Γυναικείων Προσωπικοτήτων (History of Women Personalities) περιγράφει την Υπατία ως «την πιο ξακουστή γυναίκα επιστήμονα πριν τη Marie Curie». Και δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα ο ισχυρισμός αυτός.

Κατ’ αρχάς, να υπογραμμίσουμε ότι στην ευρωπαϊκή μεταναγεννησιακή περίοδο, ο Καθολικισμός (και οι μέθοδοι του), ήταν απολύτως απορριπτέος και μισητός, κυρίως στους κύκλους των λεγόμενων «διανοητών», οι οποίοι δεν δίσταζαν, παρά την απειλή της δαμοκλείου σπάθης του Βατικανού που επικρέμονταν υπό τας κεφαλάς των, να τον στηλιτεύουν και να τον κατηγορούν για σκοταδισμό και διαφθορά.
Αν κάποιος λοιπόν πρέπει να θεωρηθεί και υπεύθυνος για την «δημιουργία» μιας Υπατίας, η οποία και θα αποτελούσε τον πολιορκητικό κριό για να χτυπηθεί καίρια ο Καθολικισμός, αυτός είναι ο Ιρλανδός διανοητής και δοκιμιογράφος John Toland (1670-1722). O Toland θεωρείται από τους ιστορικούς του Αιώνα των Φώτων (Age of Illumination, δηλαδή ο Διαφωτισμός) ως ένας πρώϊμος διανοητής που ανατράφηκε ως Καθολικός και στη συνέχεια προσχώρησε στον Προτεσταντισμό και από εκεί μεταπήδησε στον Ντεϊσμό, που θεωρείται παρακλάδι του Προτεσταντισμού.

(Σημείωση συγγραφέα: Ντεϊσμός (Deism) θεωρείται η φιλοσοφική άποψη κατά την οποία η λογική πρέπει να τοποθετείται ως βάση για την πίστη στον Θεό και όχι η Θεία Αποκάλυψη και Παράδοση. Οι Ντεϊστές απορρίπτουν την οργανωμένη θρησκεία (περίπτωση Βατικανού δηλαδή και Ορθοδοξίας) και προωθούν τη ΛΟΓΙΚΗ ως κρίσιμο παράγοντα στη λήψη ηθικών αποφάσεων).

Ο Toland λοιπόν, μελετώντας την Ιστορία της πορείας του Χριστιανισμού ως προς την εξελικτικότητα του, στέκεται στην δολοφονία της Ελληνίδας Υπατίας, της πιο σημαντικής νεοπλατωνικής φιλοσόφου. Η ιστορία της τον συναρπάζει και αποφασίζει να γράψει ένα μικρό δοκίμιο πάνω σε αυτήν. Με μια διαφορά. Ότι το δοκίμιο αυτό, εξελίσσεται σε…ρομαντικό μυθιστόρημα, μιας και βρίθει ιστορικών λαθών και κατασκευασμένων μύθων. Από τον τίτλο του πονήματος και μόνο, ο σύγχρονος και σοβαρός μελετητής, αντιλαμβάνεται πως ο τύπος αυτός πρέπει να ήταν μάλλον … ερωτευμένος με το φάντασμα της Υπατίας. Χωρίς πότε του να την έχει δεί έστω και σε μορφή αγάλματος ή να διαβάσει έστω και μια περιγραφή του σωματότυπου της, την ανάγει περίπου ως μια… Αφροδίτη της ομορφιάς και της διανόησης! Ο τίτλος δε του πονήματος είναι (προσέξτε …σιδηρόδρομο!):

«Hypatia, or the history of a most beautiful, most virtuous, most learned, and every-way accomplished Lady, who was torn to pieces by the Clergy of Alexandries, to gratify the pride, emulation, and cruelty of their Archbishop, commonly but undeservedly styled, St. Cyril»! Δηλαδή σε απλά ελληνικά «Υπατία, ή αλλιώς η ιστορία μιας πολύ όμορφης, πολύ ενάρετης, πολύ μορφωμένης και καθ’ όλα πετυχημένης κυρίας, η οποία κομματιάστηκε από τον Κλήρο των Αλεξανδρείων, για να ικανοποιήσει την υπερηφάνεια, τη ζηλοτυπία και τη σκληρότητα του Αρχιεπισκόπου τους, κοινώς αλλά αδικαιολόγητα αποκαλούμενου Αγίου Κυρίλλου».

Ο Toland λοιπόν, επί της ουσίας δημιουργεί μια…φανταστική ηρωΐδα, εμπνευσμένη από την Ιστορία, όχι την πραγματική, αλλά τη φανταστική. Ο στόχος του, σαφέστατος. Να δώσει μέσω αυτής ένα χτύπημα στον Καθολικισμό. Και το κατάφερε, με εντυπωσιακά αποτελέσματα μπορώ να πώ. Γιατί μέσω του Καθολικισμού, τη ρετσινιά την περιλούστηκε όλος ο Χριστιανισμός.

Το πόνημα του Toland, έγινε το…μπέστ σέλλερ της εποχής. Είμαστε ήδη άλλως τε μπροστά στην μεγαλύτερη και πιο καίρια καμπή της Νεώτερης Ιστορίας της Ευρώπης, στην Εποχή του λεγόμενου Διαφωτισμού, με το ρεύμα των Ντεϊτών να κερδίζει ολοένα έδαφος. Και η Υπατία παύει πλέον να αντιμετωπίζεται ως ένα ιστορικό πρόσωπο, αλλά ως ένα σύμβολο αμφισβήτησης του χριστιανικού κατεστημένου με τις ηθικοπλαστικές «απαγορεύσεις», τους αυστηρούς κανόνες και το παπικό αλάθητο. Ο Βολταίρος (1694-1778) είδε στο πρόσωπο της Υπατίας το σύμβολο της αντίστασης τού ορθού λόγου ενάντια στη θύελλα τού Χριστιανικού δογματισμού και σκοταδισμού.

Στη φωτογραφία βλέπουμε το εξώφυλλο του πονήματος του Toland με τον…εξωφρενικό τίτλο και το οπισθόφυλλο, το οποίο την παρουσιάζει ως μια…καθωσπρέπει κυρία του 18ου Αιώνα, μέσα σε οβάλ κορνίζα, σαν να ήταν η…δούκισσα του Έσσεξ! Θεός φυλάξει!

Κατά τον Βολταίρο, («Melanges, Bibliotheque de la Pleiade») ο φόνος της Υπατίας ήταν «μία κτηνώδης δολοφονία που διεπράχθη από τα χειροτονημένα χέρια τού Κυρίλλου, με μια φανατική συμμορία από πίσω τους», ενώ ο περίφημος Άγγλος Ιστορικός τού 18ου αιώνα Έντουαρντ Γίββων (1737-1794), βαρύτατα επηρεασμένος από τις αρχές τού Διαφωτισμού, κινείται και αυτός στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο, γράφοντας χαρακτηριστικά στο βιβλίο του «The Ηistory of the Decline and fall of the Roman Εmpire» ότι ο Κύριλλος «προκάλεσε ή αποδέχθηκε τη θυσία μιας παρθένου, η οποία δίδασκε τη θρησκεία των Ελλήνων».
Η σύγχρονη Ιστορικός της Ρωμαϊκής και Ελληνιστικής περιόδου Maria Dzielska, διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας (Πολωνία), μέσα από το έργο της «Hypatia of Alexandria» προσπαθεί να σώσει τα…προσχήματα σημειώνοντας πως «στο έργο του Γίββωνος, αυτή η παρουσίαση της δολοφονίας της Υπατίας ταίριαζε τέλεια με τη θεωρία του ότι η εμφάνιση και εξάπλωση τού Χριστιανισμού υπήρξε ο αποφασιστικός παράγοντας που επέφερε την πτώση τού αρχαίου πολιτισμού. Μέσα από τη δολοφονία της Υπατίας, ο Gibbon δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στον παλαιό και τον νέο κόσμο: αφ’ ενός η Υπατία ως εκπρόσωπος τού λόγου και τού πνευματικού πολιτισμού, αφ’ ετέρου ο Κύριλλος και ο Χριστιανισμός ως εκπρόσωποι τού δογματισμού και μιας αχαλίνωτης βαρβαρότητας».

Και δεν είναι φυσικά μόνο αυτά. Τα ίδια περίπου σημειώνουν στα έργα τους κι άλλοι εκπρόσωποι του Διαφωτισμού όπως ο Γάλλος ποιητής Charles Marie Rene Leconte de Lisle, (1818 -1894) και ηγέτης του κινήματος των Παρνασσιστών*, οποίος μάλιστα έγραψε όχι ένα, αλλά δυό ποιήματα για την Υπατία καθώς και ένα θεατρικό έργο με τίτλο «Υπατία και Κύριλλος», όπου και κατακρεουργεί ανελέητα τον…αδαή και αγαθό Κύριλλο, που είναι στην κυριολεξία το μεγάλο…θύμα όλης αυτής της παράνοιας. Τέλος, ο Άγγλος μυθιστοριογράφος και «Ιστορικός» Charles Κingsley (1819-1875), ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω ήταν και…κληρικός(!), δίνει μέσα από το μυθιστόρημα του «Hypatia or New Foes with an Old Face» την…τελική εικόνα που παίρνει πλέον ο μύθος της Υπατίας, παρουσιάζοντας τον πλέον ως ολοκληρωμένο έργο σε στυλ μυθιστοριογραφίας.

Το βιβλίο του Κingsley, αποτελεί και την κύρια πηγή για την συγγραφή κινηματογραφικών σεναρίων, δοκιμίων, θεατρικών έργων, ακόμη και…σινερομάντζων(!) για λαϊκά περιοδικά των αρχών του 20ου αιώνα. Και όπως γίνεται συνήθως, επειδή οι λαϊκές μάζες των δυτικοευρωπαίων και αμερικανών που δεν διδάσκονταν Ιστορία στα σχολειά τους αλλά μόνο στα πανεπιστήμια, έμαθαν τόσο τον μύθο της Υπατίας, όσο και γενικότερα το ιστορικό παρελθόν μέσα από τη…σαβούρα των λαικών μέσων ενημέρωσης και των βιβλίων για…διακοπές. Και η Υπατία για όλους αυτούς, ακόμη και για εμάς τους Έλληνες (ντροπιαστικό, αλλά αληθές) γνώρισαν και αγάπησαν μια…άλλη Υπατία η οποία υπεραγωνιζόμενη των ελληνικών αξιών, σφαγιάστηκε βάρβαρα στα …25 της χρόνια από έναν «βάρβαρο χριστιανικό όχλο».

Η μεγάλη και κυνηγημένη Αλήθεια και η Υπατία των Ελλήνων

Η κυριότερη πηγή για την Υπατία και τον βίο της, είναι ο ιστορικός Σωκράτης ο Σχολαστικός (380-440 μ.Χ.) και η «Εκκλησιαστική Ιστορία» του. Και έλαβε το προσωνύμιο «Σχολαστικός» όχι μόνο διότι υπήρξε πραγματικά…σχολαστικός περί της έρευνας και της …υπερβολικής λεπτομέρειας ως προς την αποτύπωση των γεγονότων, όχι μόνο επειδή τον χρησιμοποιούν ως κύρια πηγή και άλλοι σημαντικοί ιστορικοί της εποχής εκείνης όπως ο εκ Σαλαμίνος Ερμείας Σωζομενός (400 – 450 μ.Χ.) και ο Θεωδόρητος Κύρου (393-458 μ.Χ.) αλλά και επειδή ήταν ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ των γεγονότων της Αλεξάνδρειας την εποχή της δράσης της Υπατίας. Και ως σύγχρονος και αξιόπιστος, έγραψε τα γεγονότα όπως τα έζησε. Και προφανώς τα έζησε εκεί, διότι στο βιβλίο του «Εκκλησιαστική Ιστορία», αναφέρει σε ιδιαίτερη μνεία δύο από τους δασκάλους του, τον Ελλάδιο και τον Αμμώνιο αποδίδοντας τους τα εύσημα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη αντικειμενικότητα, επιμέλεια και αξιοπιστία, παραθέτοντας μάλιστα κείμενα Συνόδων και επισήμων αποφάσεων, πράγμα που αυξάνει ακόμη περισσότερο την αξία του έργου του. Αρκεί να πούμε πως μέσα από το δικό του έργο, ξέρουμε τα περισσότερα για τα πρώτα χρόνια του βίου της Αυτοκρατορίας της Κων/πολης καθώς και τα ακριβή γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία του Μεγάλου Κων/νου και του έργου του. Μ’ άλλα λόγια, αποτελεί μέγιστης σημασίας πηγή για όλους τους ιστορικούς της Υφηλίου. Γι’ αυτόν τον λόγο και μόνον, οι …μεγάλοι δήθεν διανοούμενοι του «Διαφωτισμού» που φόρτωσαν στη πλάτη της Ανθρωπότητας ένα μεγάλο ψέμμα, όσον αφορά την Υπατία, καλούνται να…απολογηθούν για το ατόπημα τους αυτό. Το γιατί το έκαναν, θα το δούμε παρακάτω. Υπάρχει επίσης, εκτός από τον Σωκράτη Σχολαστικό και ένας άλλος, εξ ίσου σημαντικός αλλά όχι σύγχρονος των γεγονότων ιστορικός, ο Ιωάννης Νικίου, Κόπτης Χριστιανός Επίσκοπος της πόλεως Νίκιο στις παρυφές του Νείλου ποταμού στην Αίγυπτο του 7ου μ.Χ. αιώνα. Αναφορές επίσης κάνει κι ο μεταγενέστερος του Σχολαστικού ιστορικός Ιωάννης Μαλάλας ή Μαλέλας από την Αντιόχεια, Σύρος ελληνορθόδοξος που έζησε τον 6ο μ.Χ. αιώνα.

Πάμε τώρα να δούμε την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ Υπατία.

Η κοπέλα αυτή πραγματικά γεννήθηκε με αληθινό Φώς μέσα της. Ο πατέρας της Θέωνας, ήταν σημαντική προσωπικότητα στην Αλεξάνδρεια, Μαθηματικός και Αστρονόμος και μέλος του Σεραπείου. Ο Θέων της δίδαξε τα…πάντα. Φιλοσοφία πλατωνικής σχολής, Μαθηματικά και Αστρονομία και ήδη από πολύ μικρή ηλικία, η Υπατία κατάλαβε πως η επιστήμη θα ήταν όλη η ζωή της. Ταξίδεψε σε Ρώμη και Αθήνα, δίδαξε και στις δύο αυτές πόλεις, γνώρισε πολλούς νεοπλατωνικούς φιλοσόφους και γυρνώντας πίσω πλήρης γνώσεων στην Αλεξλανδρεια, ανέλαβε την προεδρία της Νεοπλατωνικής Σχολής της Αλεξάνδρειας και ήταν ένα άτομο άξιο σεβασμού, που ασκούσε επιρροή στους σημαντικούς άρχοντες της Αλεξάνδρειας αλλά και της Μεσογείου. Λόγω της διπλής της ταυτότητας (Ελληνίδα από πατέρα, Αιγύπτια από μάνα) είχε το ελεύθερο να κινείται παντού, χωρίς την απαραίτητη συνοδεία ανδρών. Επίσης, ασκούσε επιρροή ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη, λόγω των πολλών δασκάλων του Πανεπιστημίου της Πόλης που την επισκέπτονταν συχνά στην Αλεξάνδρεια. Εκτός από τη φιλοσοφία, η μεγάλη της κλίση ήταν στα Μαθηματικά, όπου και συμπλήρωσε με δικές της σημειώσεις έργα και μελέτες του μεγάλου Μαθηματικού Διόφαντου, του Κλαύδιου Πτολεμαίου (η περίφημη Αλμαγέστη) και βοήθησε τον μαθητή της Συνέσιο (λέγεται ότι είχαν πολύ στενή σχέση) στο να κατασκευάσει τον πρώτο ενισχυμένο αστρολάβο (αστρονομικό όργανο που χρησιμοποιούσαν ναυτικοί και αστρονόμοι και που λέγεται πως ήταν και η κύρια πηγή έμπνευσης για την κατασκευή του Υπολογιστή των Αντικυθήρων) και πολλά άλλα που δεν χωράνε στο παρόν κείμενο. Ήταν κοπέλα εξαιρετικής ηθικής, παρθένα ως το θάνατο της (παρά το γεγονός ότι οι «διαφωτιστές» την παρουσίαζαν ως…ελευθεριάζουσα) και…υποψήφια στο να ασπαστεί τον Χριστιανισμό.

Τι συνέβη λοιπόν και φτάσαμε ώς τον τραγικό της θάνατο;

Το κοινωνικό κλίμα εκείνη την περίοδο ήταν ιδιαίτερα τεταμένο στην Αλεξάνδρεια, όπου υπήρχαν ανάμεσα στους όχλους της πόλης κόντρες και συγκρούσεις. Άλλως τε οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας είχαν την φήμη των «ταραχοποιών». Οι συγκρούσεις, δεν ήταν μεταξύ των «εθνικών» και των Χριστιανών, αλλά μεταξύ των Ιουδαίων και των Χριστιανών, που για…ψύλλου πήδημα πλακώνονταν στο ξύλο. Ήταν δε και η εποχή, όπου ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος είχε μόλις πεθάνει (412 μ.Χ.) και ο Κύριλλος είχε προβληθεί από την Σύνοδο ως ο καταλληλότερος στο να τον διαδεχθεί στον Επισκοπικό Θρόνο. Οι μόνοι που διαφωνούσαν, ήταν οι οπαδοί του έπαρχου της Αλεξάνδρειας Ορέστη, επίσης χριστιανού, ο οποίος ελέγχονταν από τη Ρώμη και κυρίως από τον Πάπα της Ρώμης, που ήθελε δικό του Επίσκοπο εκεί. Όπως σημειώνει η Maria Dzielska στο έργο της «Hypatia of Alexandria», Κύριλλος και Ορέστης ήλθαν σε αντιπαράθεση λόγω του ότι η εκλογή Κύριλλου στον Επισκοπικό θρόνο, επέφερε και επέκταση των εξουσιών που είχε σε δημόσια θέματα. Η αλήθεια είναι όμως ότι ο Ορέστης, παρά το χριστιανικό του θρήσκευμα, υποστήριζε τους Ιουδαίους και αυτό ενοχλούσε σφόρδα τον νέο Πατριάρχη, διότι γνώριζε πως αυτοί προκαλούσαν τις ταραχές. Και παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις του έπαρχου, ο Κύριλλος συγκάλεσε συνάντηση με τους Ιουδαίους άρχοντες με θέμα τις προκλήσεις ταραχών συνιστώντας στο να ασκήσουν όλη τους την επιρροή προς το πλήθος προκειμένου να σταματήσουν να προκαλούν. Αντί όμως να καλυτερέψουν τα πράγματα, επιδεινώθηκαν με την αδιαφορία που έδειξαν οι άρχοντες ελπίζοντας πως τελικά ο Ορέστης θα κατάφερνε να επιβληθεί του νέου Δεσπότη, με αποτέλεσμα το ίδιο βράδυ, μερικοί Ιουδαίοι να διαδώσουν ψευδώς πως μια χριστιανική εκκλησία λίγο έξω από την πόλη είχε πιάσει φωτιά, με σκοπό να παρασύρουν τους Χριστιανούς σε ενέδρα. Πράγματι, έσπευσαν πολλοί Χριστιανοί στο σημείο αυτό αλλά πριν προλάβουν να καταλάβουν το τι έγινε, μια ομάδα Ιουδαίων τους επετέθη πισόπλατα με αποτέλεσμα να γίνει…σφαγή. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον συνήθη χαμηλών τόνων και μειλίχιο Κύριλλο με αποτέλεσμα να ασκήσει το δικαίωμα του στο να απελαύνει κατοίκους της πόλης αν αυτό ήτο αναγκαίο και μέσω αυτού να απελάσει γύρω στους δύο χιλιάδες Ιουδαίους από την πόλη. Να σημειώσω εδώ ότι το ιουδαϊκό στοιχείο της Αλεξάνδρειας ήταν πολύ μεγάλο, λόγω του ότι μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ από τον Αυτοκράτορα Τίτο, οι Εβραίοι σκορπίστηκαν στις γύρω περιοχές και μεγάλο μέρος αυτών είχε εγκατασταθεί στην κοσμοπολίτικη και με καθεστώς ημιανεξαρτησίας Αλεξάνδρεια. Η απέλαση των δύο χιλιάδων Ιουδαίων, ακολουθήθηκε με δήμευση των περιουσιών τους και απαγόρευση επανόδου στην πόλη.

Το γεγονός της απέλασης, εξόργισε τον έπαρχο που έβλεπε να χάνεται η δική του εξουσία και όπως μας πληροφορεί ο Σχολαστικός, ο περίγυρος του Κύριλλου πιέζει τον Επίσκοπο στο να τα βρούν οι δυό τους για το καλό της πόλης. Ο Ορέστης όμως ήταν ανένδοτος. Τα αίματα άναψαν περισσότερο, όταν κατά τη συνάντηση, κάποιος από τους μοναχούς που παρίσταντο ως μέρος της συνοδείας του Κύριλλου ονόματι Αμμώνιος, έριξε μια πέτρα στο κεφάλι του Έπαρχου με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να καταδικαστεί σε βασανισμό με κατάληξη τον θάνατο. Αυτό καθ΄αυτό το συμβάν, άλλαξε και τη πορεία της κατάστασης των πραγμάτων. Η ατμόσφαιρα μύριζε…μπαρούτι και παρά τις εκκλήσεις του Κύριλλου για αυτοσυγκράτηση (Maria Dzielska, «Hypatia of Alexandria»), η κατάσταση παραμένει τεταμένη.

Στο μεταξύ, σαν …ηχώ απλώνεται μια άλλη φήμη από μεριάς Ιουδαίων αρχόντων που είχαν παραμείνει στη πόλη, ότι η κύρια αιτία που ο Έπαρχος ήταν ανένδοτος στο να τα βρεί με τον Επίσκοπο, ήταν η Υπατία που τον …επιρρέαζε, λόγω του ότι ο Ορέστης ήταν μαθητής της! Η Υπατία λοιπόν, ήταν το μεγάλο θύμα αυτής της διένεξης, λόγω συκοφαντικής δυσφήμισης της από Ιουδαίους, που τη θεωρούσαν ως …μείασμα λόγω των θρησκευτικών τους αγκυλώσεων περί της θέσεως που έπρεπε να έχει μια γυναίκα. Και πήραν την εκδίκηση τους, συκοφαντώντας την στο αγριεμένο πλήθος.
Και τελικά, κάποιος ο οποίος δεν ήταν κάν χριστιανός αλλά «αναγνώστης», δηλαδή κάποιος που κατηχούνταν για να γίνει Χριστιανός με το όνομα Πέτρος (Σωκράτης Σχολαστικός «Εκκλησιαστική Ιστορία») ήταν ο επικεφαλής του όχλου που συνέλαβε την Υπατία μπροστά στο σπίτι της, την έσυρε στο Καισάρειο, την έγδυσε και την κατακρεούργησε με κοφτερά όστρακα.

Μια αναίτια δολοφονία, ένα έγκλημα που όχι μόνο δεν βρήκε ένοχο, αλλά και άλλαξε για πάντα την Ιστορία της πρώτης και μεγίστης Ελληνίδας φιλοσόφου και επιστήμονος. Επιπλέον, εκείνη την αποφράδα ημέρα, ο Κύριλλος έλειπε από την πόλη (Σωκράτης Σχολαστικός «Εκκλησιαστική Ιστορία») και όταν το έμαθε, ξέσπασε σε λυγμούς.

Ο Ορέστης για το πλήθος, ήταν ειδωλολάτρης «Εθνικός» επειδή εναντιώνονταν στον Επίσκοπο, παρά το γεγονός ότι ήταν όντως Χριστιανός. Και για την υποτιθέμενη «ειδωλολατρία» του, υπέυθυνη θεωρήθηκε η …Υπατία!

Και το πιο τραγικό της υπόθεσης;

Η Υπατία, σύμφωνα με τον Συνέσιο τον Κυρηναίο, που ήταν στενός της συνεργάτης, νεοπλατωνιστής και αυτός και αργότερα επίσκοπος Πτολεμαϊδας, του εμπιστεύθηκε πως θέλει να γίνει…Χριστιανή!
«Ποθώ γαρ Χριστιανή αποθανείν», του είχε πεί για την ακρίβεια…

Συμπέρασμα

Ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Κύριλλος, δεν είχε ουδεμία ανάμειξη στο φόνο. Αντιθέτως μάλιστα. Έκλαψε πικρά για την δύστυχη κοπέλα. Ο θάνατος της προήλθε μέσα από τις πολιτικές ίντριγκες Ορέστη και Κύριλλου και τις διενέξεις μεταξύ Ιουδαίων και Χριστιανών της Αλεξάνδρειας.

Κανείς έγκριτος και έγκυρος Ιστορικός δεν συμφώνησε ποτέ με τις θεωρίες των «Διαφωτιστών», οι οποίοι και χρησιμοποίησαν με τη σειρά τους την μεγάλη Ελληνίδα για τους δικούς τους, ιδιοτελείς σκοπούς που ήταν:

  1. Το χτύπημα στον Καθολικισμό, ως θρησκευτική εξουσία και μάλιστα διεφθαρμένη
  2. Η αναβίωση της κλασσικής Ελληνικής Παιδείας ως ύψιστο αγαθό επιμόρφωσης ως όπλο ενάντια στον δογματισμό του Καθολικισμού και της Μοναρχίας και κατ’ επέκταση όλου του Χριστιανισμού και με τη βοήθεια του Ντεϊσμού και του Προτεσταντισμού, να διακοπεί το συνεχές της ύπαρξης του Ελληνικού Έθνους, προτάσσοντας υποκριτικά τον … «σκοταδιστικό Χριστιανισμό» ώς τον δολοφόνο του αρχαίου έθνους των Ελλήνων και του απίστευτα μεγάλης αξίας πολιτισμού των.
  3. Με τη στάση τους αυτή στο θέμα της Υπατίας και της ανήκουστης και αντεπιστημονικής απόρριψης των μοναδικών ιστορικών πηγών που ανέφεραν το γεγονός με ακρίβεια και αντ’ αυτών την αποδοχή ως ιστρορικών τεκμηρίων την…μυθιστοριογραφία κάποιων «ευφάνταστων» συγγραφέων και ποιητών, παντελώς άσχετων με την επιστήμη της Ιστορίας γιατί…έτσι τους βόλευε, συνέβαλαν στο έγκλημα του διαχωρισμού του Ελληνισμού σε Έλληνες και…μετα-έλληνες.
  4. Την παραχάραξη της Ιστορίας, ακυρώνοντας το Βυζάντιο ως ελληνικό κράτος και αποδίδοντας το ως …ασήμαντο υπόλειμμα της πάλαι ποτέ Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας χωρίς καμμιά συμμετοχή στην εξέλιξη της Ευρώπης(!).
  5. Την χρησιμοποίηση της Υπατίας μέσω των μορφών που της απέδιδαν, για την κατασκευή διαφόρων κινημάτων (Φεμινισμός) και …μυστικών εταιριών (Τάγμα των «Πεφωτισμένων») και
  6. Για την χρησιμοποίηση της Ελληνικής Παιδείας, ως μέσο για το οριστικό γκρέμισμα της Μοναρχίας, της κατασκευής νέων τύπων «δημοκρατιών» (κοινοβουλευτισμός) με στόχο τον έλεγχο των μετέπειτα κυβερνήσεων των κρατών και με τελικό στόχο τον έλεγχο της ανθρωπότητας, μέσω μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Η Ιστορία όμως εκδικείται όλους εκείνους που την παραχαράσσουν με ιδιοτελείς σκοπούς, γιατί οι λαοί με το χάρισμα των Ελλήνων, όχι μόνο δεν πεθαίνουν ποτέ, αλλά ανασταίνονται από τις στάχτες τους και μεγαλουργούν εκ νεόυ.

«Η Αλήθεια, είναι καταδικασμένη να ζεί αιώνια.
Το Ψέμμα, είναι καταδικασμένο να ζεί εφήμερα και να μεταλλάσσεται συνεχώς.
Και τα δύο μαζί, αποκλείεται να συνυπάρξουν»

Πύρινος Λόγιος
sergioschrys@outlook.com


Πηγές άρθρου:

  • Σωκράτης Σχολαστικός, «Εκκλησιαστική Ιστορία», τόμος Β’ (495μΧ.)
  • Edward Gibbon, «The history of the decline and fall of the Roman empire»
  • Maria Dzielska, «Hypatia of Alexandria»
  • Ιωάννης Μαλέλας «Χρονογραφία», 3ο Βιβλίο, 7ος αιώνας
  • Oeuvres de Leconte de Lisle, «Poemes antiques». Pans 1897, σελ. 97
  • Charles Kingsley, «Hypatia, or New foes with an old face», εκδ. Mabel
  • Arnulf Zitelmann, «Hypatia», 1895
  • Ursula Molinaro, «Hypatia, The First Feminine»
  • Γεώργιος Φλορόφσκυ, «Οι Βυζαντινοί Πατέρες του 5ου αιώνα», 1992
  • John Toland, «Hypatia, or the history of a most beautiful, most virtuous, most learned, and every-way accomplished Lady, who was torn to pieces by the Clergy of Alexandries, to gratify the pride, emulation, and cruelty of their Archbishop, commonly but undeservedly styled, St. Cyril», 1698
  • Alastair Hamilton, «Heresy and Mysticism in Sixteenth-Century Spain: Τhe Alumbrados»
  • Ευσέβιος της Καισαρείας, «Εκκλησιαστική Ιστορία» 4ος αιώνας μ.Χ.
  • Simon Cox , «Φωτίζοντας τους Illuminati», 1998

©️ 2021: Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος του συγγραφέως και του ιστολογίου.

kanenazori.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου